معاون وزارت خارجه: هیچ ارزشی برای تحریمهای اتحادیه اروپا قائل نیستیم
کاظم غریبآبادی، معاون وزارت خارجه جمهوری اسلامی، در واکنش به تحریم نهادها و مقامهای حکومت از سوی اتحادیه اروپا، در شبکه ایکس نوشت که جمهوری اسلامی هیچ ارزشی برای تحریمهای اتحادیه اروپا قائل نیست و به راهبرد خود در حفظ حاکمیت و اعمال حقوق حاکمیتی در تنگه هرمز ادامه خواهد داد.
غریبآبادی تحریمهای اخیر اتحادیه اروپا را «اقدام سیاسی و ریاکارانه» توصیف کرد.
او افزود: «بایستی خاطرنشان کنم که ایران عضو کنوانسیون حقوق دریاها نیست. رژیم حقوقی مورد تأکید ایران در تنگه هرمز، «عبور بیضرر» بر پایه حقوق بینالملل عرفی و رعایت ملاحظات ایمنی و امنیت دریایی دولت ساحلی است.»
معاون وزارت خارجه نوشت: «اتحادیه اروپا در برابر محاصره دریایی آمریکا علیه ایران که یک اقدام جنگی محسوب میشود نیز عامدانه سکوت کرده است.»
بر اساس گزارش این روزنامه، یک فوتبالیست ملیپوش (که تصاویر لباسش به وضوح نشان میدهد عضو تیم ملی ایران است) در هتلی پنجستاره در ترکیه، متهم شده که تلاش کرده است یک دختر ۱۴ ساله بریتانیایی را «در آغوش بگیرد» و به پشت یک پرچین بکشاند.
پدر این دختر با ارائه روایتی هولناک از وحشت و گریههای فرزندش، فاش کرده که این بازیکن با سوءاستفاده از شهرت خود، درخواست غیراخلاقیاش را مطرح کرده است. با این حال، فدراسیون فوتبال ایران تا این لحظه سکوتی مطلق را درباره این آبروریزی بزرگ پیشه کرده است.
اما این بیاخلاقیهای تکاندهنده در خلاء اتفاق نمیافتند. هنوز دوومیدانیکاران تیم ملی در کرهجنوبی در بازداشت به سر میبرند.
دادگاهی در این کشور، دو دونده تیم ملی ایران را به جرم تجاوز گروهی به یک زن به ۴ سال حبس محکوم کرد؛ فاجعهای که در خرداد ۱۴۰۴ و در جریان مسابقات قهرمانی آسیا در شهر «گومی» کره جنوبی رخ داد و قربانی صراحتاً اعلام کرد تنها به دلیل «ملیپوش و ورزشکار بودن» به آنها اعتماد کرده بود.
در فوتبال نیز، اولین بار نیست که پردهها کنار میرود. پیش از این، افشای فایل صوتی غیراخلاقی یکی از بازیکنان تیم ملی و تلاش او برای زمینهسازی یک ملاقات در اتوبوس تیم ملی، خبرساز شده بود.
با این حال، پرونده این رفتار غیراخلاقی هم در نهایت توسط کمیته استیناف مالهکشی شد؛ به طوری که محرومیت ناچیز این بازیکن را به دو بازی دوستانه تقلیل دادند و مسئولان وقت حتی منتقدان را «کاسه داغتر از آش» خواندند تا این بیاخلاقی آشکار به راحتی به فراموشی سپرده شود.
با توجه به این سوابق تاریک و عدم برخورد جدی مقامات ورزشی با متخلفان، دیگر نمیتوان از اینکه یک بازیکن ملیپوش در ترکیه به دختری کمسنوسال چشم طمع داشته باشد، چندان شگفتزده شد.
اکنون در آستانه جام جهانی، کاروان فوتبال ایران که با تحقیرآمیزترین پروتکلهای تاریخی روبهروست، باید با این پرونده رسوایی اخلاقی هم مواجه شود.
درخواست ویزای مهدی تاج و ۱۴ نفر از اعضای فدراسیون توسط آمریکا رد شده و واشینگتن صراحتاً راه ورود افراد مرتبط با سپاه را بسته است.
در چنین شرایط آشفته و تحقیرآمیزی که بازیکنان هم تنها یک روز قبل بازی میتوانند وارد خاک آمریکا شوند و بلافاصله بعد بازی هم باید خاک این کشور را ترک کنند، این رسوایی اخلاقی جدید نیز به کارنامه مهدی تاج و فدراسیون تحت امرش اضافه میشود تا کلکسیون تحقیرها و رسواییها پیش از دمیده شدن در سوت آغاز مسابقات تکمیل شود.
بر اساس این اطلاعات، خانه مادر فرزانه در نزدیکی محل تجمع معترضان قرار داشت و شماری از شهروندان زخمی یا آسیبدیده بر اثر گاز اشکآور، برای پناه گرفتن و دریافت کمک به این خانه مراجعه کردند.
فرزانه به مجروحان و افرادی که بر اثر استنشاق گاز اشکآور دچار مشکل تنفسی شده بودند کمک کرد.
زمانی که او برای کمک به فردی که بر اثر استنشاق گاز اشکآور در حال خفگی بود از خانه خارج شد، از ناحیه سمت چپ گردن هدف اصابت گلوله قرار گرفت.
طبق اطلاعات رسیده، نیروهای حکومتی بر پشتبام ساختمان مرتفع بانک ملت مستقر بودند. ساختمانی که بر خیابانها و کوچههای اطراف اشراف داشت.
شاهدان گفتند تکتیرانداز مستقر بر این ساختمان، این زن را هنگام کمک به مجروحان زیر نظر گرفته و پس از خروج او از خانه، به سویش شلیک کرده است.
پس از اصابت گلوله، حاضران، فرزانه را به داخل خانه منتقل کردند، اما تیراندازی شدید نیروهای حکومتی در کوچه و خیابانهای اطراف حدود دو ساعت ادامه یافت و امکان انتقال فوری او به بیمارستان وجود نداشت.
بر اساس روایتهای رسیده، شدت شلیکها به حدی بود که گلولهها به در، دیوار و ورودی خانه برخورد میکردند و هیچکس قادر به خروج از ساختمان نبود.
پس از کاهش تیراندازی، فرزانه به بیمارستان منتقل شد، اما پزشکان اعلام کردند گلوله از سمت چپ گردن وارد شده، شاهرگ او را پاره کرده و به قلبش آسیب زده است.
او پیش از رسیدن به بیمارستان جان باخته بود.
فرزانه ساسانیپور، متولد اول مهرماه ۱۳۶۲، مادر یک دختر ۱۶ ساله به نام عسل و یک پسر سه ساله به نام سام بود.
جلوگیری از ثبت آثار گلوله و خودداری از تحویل مدارک پزشکی
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، پس از انتقال پیکر ساسانیپور به سردخانه، نیروهای حکومتی با یکی از اعضای خانواده که قصد عکاسی از پیکر را داشت، با خشونت برخورد کردند، تلفن همراه او را گرفتند و تهدیدش کردند.
خانواده ساسانیپور همچنین اعلام کردند با وجود گذشت چند ماه، نتیجه کالبدشکافی و گزارش رسمی پزشکی قانونی به آنان تحویل داده نشده است.
مسئولان تا به حال هر بار خانواده را به هفتهها یا ماههای بعد ارجاع دادهاند.
نزدیکان او این اقدامات را تلاشی برای از بین بردن شواهد اصابت گلوله جنگی و پنهان کردن نحوه کشته شدن این زن میدانند.
طبق این گزارشها، نیروهای امنیتی پس از کشته شدن او نیز به خانه خانوادهاش مراجعه کردند، آنها را تحت فشار و تهدید قرار دادند، تلفنهای همراهشان را بررسی و بخشی از محتویات آنها را پاک کردند.
مقامهای حکومتی با پیشنهاد پرداخت پول و ارائه برخی امتیازها، خانواده ساسانیپور را تحت فشار قرار دادهاند تا او را بهعنوان «شهید» وابسته به جمهوری اسلامی معرفی کنند.
خانواده با این پیشنهاد مخالفت و تاکید کردند دخترشان بهدست نیروهای حکومتی و در حالی کشته شده که برای نجات مجروحان تلاش میکرده است.
نیروهای امنیتی همچنین خانواده را برای محدود کردن مراسم خاکسپاری تحت فشار قرار دادند و هشدار دادند حضور گسترده مردم ممکن است به شکلگیری تجمع و سر دادن شعارهای اعتراضی منجر شود.
در ابتدا به خانواده گفته شد تنها چهار نفر میتوانند در مراسم حضور داشته باشند، اما پس از مقاومت آنان، مراسم با حضور محدود دهها نفر برگزار شد.
در مراسم چهلم ساسانیپور، خانوادههای دیگری که عزیزان خود را در جریان اعتراضها از دست داده بودند نیز تصاویر جانباختگان خود را همراه آوردند.
دختر ۱۶ ساله ساسانیپور نیز در چهلم مادرش، بنری از تصویر او را در میدان شهر نصب کرد تا نام و روایت کشته شدنش فراموش نشود.
بر اساس اطلاعات رسیده، خانواده برای ثبت مراسم چهلم، یک فیلمبردار استخدام کرده بودند، اما ماموران سپاه پاسداران تجهیزات و تصاویر ضبطشده را از او گرفتند تا فیلم شعارها و تصاویر جانباختگان منتشر نشود.
با این حال، بخشهایی از تصاویر مراسم حفظ شده است.
خانواده ساسانیپور تاکید کردهاند با وجود فشارها، تهدیدها و تلاش نیروهای حکومتی برای حذف مدارک، صدای آنان و روایت کشته شدن عزیزشان خاموش و فراموش نخواهد شد.
در اعتراضهای ۱۹ دیماه در کوهچنار، علاوه بر فرزانه ساسانیپور، دستکم دو شهروند دیگر به نامهای علیرضا نادری و بهبود حسنزاده نیز با شلیک گلوله جنگی نیروهای سرکوب کشته شدند.
