بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، گفت دستور داده استقرار ارتش اسرائیل در مواضع حزبالله در شمال رود لیتانی گسترش یابد و عملیات زمینی در لبنان تعمیق شود. او تصرف قلعه بوفور را «تغییری بنیادین» در سیاست اسرائیل خواند و افزود ابتکار عمل در همه جبههها در دست اسرائیل است.
شماری از آنها میگویند این رخدادها بر زندگی روزمره، تحصیل، سلامت روان و نگاهشان به آینده تاثیر گذاشته است.
کودکی و نوجوانی از دست رفته
دانشآموزی که خود را متولد سال ۹۲ معرفی کرد، در پیامی به ایراناینترنشنال نوشت: «از وقتی مدرسه رفتم کلاس اول تا چهارم، کرونا بود و کلاسها هم آنلاین برگزار شد. کلاسهای پنجم و ششم هم درگیر آلودگی هوا بودیم. الان که کلاس هفتم هستم، از دیماه مدرسه نرفتیم. ما از مدرسه و نوجوانی چیزی نفهمیدیم. تمام فکر ما در این سن سیاست و اقتصاد بود.»
نوجوان دیگری در پیامی مشابه و با اشاره به یاد همسالانش که در کشتار دیماه جان خود را از دست دادند، گفت: «ما نوجوانها واقعا بدبخت شدیم؛ نه امید و آرزویی، نه آیندهای. از بدو تولد با کرونا، آلودگی، قطعی برق و آب، جنگ و کشتار سر کردیم.»
مخاطب ۱۶ سالهای از ساری نوشت زندگی در ایران از چیزی که همه فکر میکنند، سختتر است، چرا که دیگر امید و هدفی در زندگیشان ندارند.
به گفته او، شرایط روزبهروز بدتر میشود و این حکومت کودکی و جوانی را آنان گرفته است.
نوجوان دیگری که میگوید ۱۷ سال دارد، در پیامی به ایراناینترنشنال نوشت: «نوجوانی هستم که با هزاران مشکلات در این مملکت مجبورم کار کنم تا بار اضافهای بر دوش خانوادم نباشم و حتی بتوانم کمکی به آنها کنم.»
مدرسه، آموزش و آینده مبهم
اختلال در روند آموزش و نگرانی نسبت به آینده تحصیلی، از دیگر موضوعاتی است که در پیامهای نوجوانان به ایراناینترنشنال تکرار میشود.
شماری از آنها میگویند تعطیلیهای پیدرپی، آموزش مجازی و برگزاری حضوری امتحانها، روند یادگیری را با مشکل روبهرو کرده است.
نوجوانی از آستارا که خود را دانشآموز کلاس نهم معرفی کرده، در پیامی نوشت: «با شروع جنگ، تمام مدارس مجازی شد و تا قبل از آن هم کیفیت آموزش در مدرسهها چندان تعریفی نداشت.»
به گفته او، دانشآموزان در طول سال تحصیلی چیزی از درسها یاد نگرفتهاند و با وجود آموزش مجازی، قرار است امتحانهایشان بهصورت حضوری برگزار شود.
مخاطب ۱۵ سالهای از کرمانشاه نیز نوشت او و دوستانش در این مدت نتوانستهاند مطالب درسی را بهخوبی یاد بگیرند و از درسها عقب افتادهاند. این دانشآموز دلیل این موضوع را وضعیت آموزش مجازی عنوان کرد.
دانشآموز دیگری که پایه یازدهم تجربی است، در پیامی به ایراناینترنشنال نوشت: «چرا آیندهای که زمان زیادی برای آن برنامهریزی کرده بودم، باید خراب شود؟»
در پیامی دیگر، دانشآموزی با اشاره به مشکلات اقتصادی خانوادهها و تاثیری که بر تحصیل آنها گذاشته، خبر داد نهتنها وضعیت تحصیلی بلاتکلیف مانده، بلکه تمامی اعضای خانواده «باید نگران آینده و معیشت باشند».
نوجوان ۱۷ سالهای در پیامی مشابه با نگرانی از شرایط معیشتی خانوادهاش نوشت: «باور کنید بیشتر شبها چیزی برای خوردن نداریم.»
این نگرانیها در حالی مطرح میشود که در ماههای گذشته، شماری از دانشآموزان از اختلال در روند آموزش، دشواری دسترسی به منابع درسی و نامشخص بودن وضعیت امتحانها و کنکور خبر داده بودند.
دانشآموزی از مشهد که در مقطع دوازدهم تحصیل میکند، با اشاره به اینکه برای درس خواندن هم باید پولدار بود، به ایراناینترنشنال گفت هزینه مشاور تحصیلی برای ورود به دانشگاه ۲۸ میلیون تومان است و قیمت کتابهای کمک آموزشی بهشدت بالاست.
یک دانشآموز از تهران نوشت هنگام ثبتنام مدرسه، خانوادهاش با شهریه ۱۷۰ میلیون تومانی روبهرو شدهاند و این موضوع او را شوکه کرده است.
وقتی آرزوها گران میشوند
دهها پیام رسیده به ایراناینترنشنال از سوی نوجوانان حاکی از آن است که بسیاری از امکانات و تفریحاتی که برای همسالانشان در دیگر کشورها عادی محسوب میشود، برای آنان به آرزو بدل شده و فشار اقتصادی حتی بر ادامه تحصیلشان نیز اثر گذاشته است.
یکی از آنها در پیامی نوشت خرید موتور و خودرو برایش آرزو شده و حتی یک تفریح ساده نیز بهسختی و شاید ماهی یک بار امکانپذیر است.
به گفته او، بسیاری از خانوادهها برای تامین هزینههای زندگی ناچار به صرفهجویی در سایر بخشهای هزینههای خود شدهاند.
نوجوان دیگری با اشاره به افزایش قیمت خوراکیها نوشت تجربه غذاهای خارجی بدل به آرزو شده، چرا که بهای هشت تکه سوشی در عرض چند ساعت از یک میلیون و ۸۰۰ هزار تومان به دو میلیون و ۵۰۰ هزار تومان رسیده است.
مخاطب ۱۵ سالهای در پیامی به ایراناینترنشنال نوشت: «چرا باید همیشه بهجای درس و زندگی ساده، نگران این باشم که قیمت دلار چند است؟ باور کنید دیگر توانی برای ما نمانده.»
در میان پیامهای رسیده، برخی نوجوانان از تلاش برای امرار معاش و حتی کمک به خانوادههای خود در شرایط بحرانی کنونی سخن گفتهاند.
یک دانشآموز ۱۴ ساله نوشت با وجود کار کردن، احساس میکند حتی اگر تمام درآمدش را پسانداز کند، در آینده به جایی نخواهد رسید.
نوجوانی دیگر که برنامهنویس است، با ابراز ناراحتی از وضعیت اینترنت گفت دیگر قادر نیست پروژههای کاری بگیرد.
یک هنرجوی ۱۷ ساله از اصفهان در پیامی نوشت بهدلیل شرایط اقتصادی خانوادهاش، از توان خرید کامپیوتر برای انجام پروژههای درسی و آموزشی برخوردار نیست و بیم آن دارد که آرزویش برای برنامهنویس شدن دستنیافتنی بماند.
مخاطبی ۱۳ ساله هم گفت: «آرزوهای بسیاری دارم، اما گرانی بیداد میکند و دیگر پولی برای غذا خوردن هم نداریم.»
شاید به ترک تحصیل فکر کنیم
برخی از پیامها به تاثیر فشارهای اقتصادی بر ادامه تحصیل اشاره دارند.
شاگرد سال دهمی در پیامی نوشت با وجود تلاش برای قبولی در رشته تجربی، ممکن است بهدلیل ناتوانی خانواده در تامین هزینهها ناچار به ترک تحصیل شود.
او افزود: «تنها امیدم این بود که با درس خواندن به جایی برسم، اما احتمالا سال بعد و با تداوم این شرایط، ناچار به ترک تحصیل هستم.»
نوجوانی دیگر که ۱۴ساله است، نوشت: «وضعیت معیشتی خانوادهام هیچ تعریفی ندارد. دغدغه من این است که آیا پدر بازنشسته، ضعیف و خستهام میتواند از پس این مخارج سنگین بر بیاد؟ آیا مادرم میتواند با حقوق ۵ میلیون تومان یک زندگی پر از قسط و بدهی را مدیریت کند؟»
سلامت روان و ناامیدی از آینده
بر اساس گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال از سوی نوجوانان، مجموعه بحرانها در سالهای اخیر، از مشکلات اقتصادی و آموزشی گرفته تا جنگ و رخدادهای دیماه، بر سلامت روان و نگاه آنان به آینده تاثیر گذاشته است.
دختری ساکن اصفهان که تنها ۱۷ سال دارد، در پیام خود نوشت شرایط کشور، گرانی و مشکلات آموزشی، نسل او را با ناامیدی روبهرو کرده است.
او گفت: «نسل ما نابود شد، هیچوقت فکرش را هم نمیکردم چنین روزی را با چشمانم ببینم.»
مخاطب ۱۶ سالهای نیز نوشت: «هر ثانیه عذاب وجدان دارم و حس میکنم باری اضافه بر دوش پدر و مادرم هستم.»
در پیامی دیگر، دختری ۱۵ ساله گفت: «ما در ایران محکوم به ادامه دادن هستیم. اما اصلا امیدی برای آیندهام ندارم.»
ترومای دیماه
در میان پیامهای رسیده، شماری از نوجوانان به تاثیر رخدادهای دیماه و از دست دادن همسالان خود بر آینده و امیدشان به زندگی اشاره کردهاند.
یکی از آنها که ۱۴ سال دارد، در پیام خود به ایراناینترنشنال نوشت: «دوستم را در اعتراضات از دست دادم و دچار افسردگی شدم. از طرف دیگر هم مدام نگران قیمت دلار و آینده کشورم هستم.»
دختر نوجوانی هم از دچار شدنش به پرخوری عصبی پس از رخدادهای دیماه و همچنین تیکهای عصبی خبر داد و گفت ناامیدی از آینده باعث شده توانی برای انتخاب رشته و دانشگاه نداشته باشد.
مخاطبی ۱۵ ساله برای ایراناینترنشنال نوشت هر روز به همسنوسالانش فکر میکند که در خیابان کشته شدند، اما او زنده مانده است.
در پیامی دیگر، دانشآموزی ۱۶ ساله نوشت: «اینجا هیچکس خوشحال نیست. همه عزادارند.»
مخاطبی ۱۳ ساله از زنجان به رخدادهای ۱۸ و ۱۹ دیماه اشاره کرد و نوشت: «وقتی تعداد زیادی از همسنوسالانم را با گلوله کشتند، من نمیتوانم آرام بگیرم.»
در ماههای گذشته نیز گزارشهایی از تاثیر رخدادهای دیماه بر دانشآموزان و نوجوانان منتشر شده بود.
در آن زمان، شماری از دانشآموزان از شهرهای مختلف یاد همسالان جانباخته خود را گرامی داشتند و به همین دلیل، با فشارهای انضباطی و تهدید مواجه شدند.
نوجوانی از بندرعباس نوشت: «راهی را که جاویدنامان انقلاب ملی شروع کردند، نسل ما باید با سقوط و شکست این نظام به پایان برساند.»
به گزارش خبرگزاری رویترز، در جریان نشست دفاعی-امنیتی «گفتوگوی شانگریلا» در سنگاپور، پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، از متحدان و شرکای منطقهای واشینگتن خواست سهم بیشتری در تامین امنیت منطقه بر عهده بگیرند.
با این حال، او با پرسشها و نگرانیهایی درباره احتمال کاهش توجه آمریکا به آسیا در سایه بحران خاورمیانه و مناقشه ایران مواجه شد.
هگست در پاسخ به این نگرانیها تاکید کرد: «ما میتوانیم دو کار را بهطور همزمان انجام دهیم.»
شینجیرو کویزومی، وزیر دفاع ژاپن، نیز در این نشست، پایبندی آمریکا به تعهداتش در قبال امنیت منطقه را «تزلزلناپذیر» خواند و در عین حال، اذعان کرد برخی کشورها ممکن است همچنان میزان عزم و اراده ایالات متحده را دستکم بگیرند.
«گفتوگوی شانگریلا» که بزرگترین نشست دفاعی سالانه آسیا به شمار میرود، سال جاری از ۸ تا ۱۰ خردادماه به میزبانی سنگاپور برگزار شد.
در این نشست غیررسمی، طیف گستردهای از مقامها شامل وزیران دفاع، فرماندهان نظامی، روسای دستگاههای اطلاعاتی و دیپلماتها در کنار تحلیلگران و فعالان صنایع تسلیحاتی گرد هم میآیند تا چالشهای امنیتی را مورد بررسی قرار دهند.
ایجاد شبکه امنیتی جدید میان کشورهای همسو در منطقه
مقامهای ارشد دفاعی کشورهای منطقه آسیا-اقیانوسیه در حاشیه نشست سالانه امنیتی سنگاپور بر ضرورت تقویت توانمندیهای دفاعی مستقل و گسترش همکاریهای امنیتی میان کشورهای همسو تاکید کردند؛ رویکردی که بهدنبال ایجاد شبکهای گستردهتر برای بازدارندگی در برابر تهدیدهای مشترک است.
گیلبرتو تئودورو، وزیر دفاع فیلیپین، در گفتوگو با رویترز اعلام کرد تمامی وزیران دفاع حاضر در این نشست بر لزوم ارتقای سریع و موثر ظرفیتهای دفاعی ملی توافق دارند.
او این روند را «تقویتکننده» نقش سنتی آمریکا در تامین امنیت منطقه دانست و خبر داد مانیل در حال افزایش همکاریهای دفاعی با ژاپن، استرالیا، کانادا و نیوزیلند است.
تئودورو با اشاره به اهمیت مشارکت بازیگران بیشتر در سازوکارهای بازدارندگی افزود: «هرچه کشورهای بیشتری در برابر تهدیدهای مشترک مشارکت کنند، تعهد ایالات متحده نیز مستحکمتر خواهد شد.»
در این میان، توکیو در تلاش است جایگاه خود را به عنوان محور هماهنگی همکاریهای دفاعی منطقهای تقویت کند.
وزیر دفاع ژاپن در نشست شانگریلا اعلام کرد این کشور قصد دارد به «نقطه اتصال» همکاریهای منطقهای، فراتر از موضوع چین، تبدیل شود.
کویزومی افزود: «ژاپن در زمینه همکاریهای تجهیزات دفاعی حتی پیشدستانهتر عمل خواهد کرد. هدف ما این است که اطمینان حاصل کنیم هر کشور از توانمندیهای مورد نیاز خود برخوردار است و این امکانات در زمان لازم، در دسترس خواهند بود.»
این اظهارات در حالی مطرح میشود که ژاپن در ماه آوریل بزرگترین اصلاحات مقررات صادرات تجهیزات دفاعی خود در چند دهه گذشته را اجرایی کرد.
این اقدام توکیو محدودیتهای پیشین بر فروش تسلیحات به خارج از کشور را کاهش داده و امکان صادرات ناوهای جنگی، موشکها و سایر تجهیزات نظامی را فراهم آورده است.
گسترش حضور نظامی کانادا و نیوزیلند در منطقه هند-اقیانوسیه
رویترز در ادامه نوشت کشورهای منطقه هند-اقیانوسیه در واکنش به تحولات امنیتی جهانی، بهدنبال گسترش همکاریهای دفاعی و ایجاد ائتلافهای جدید هستند.
چان چون سینگ، وزیر دفاع سنگاپور، تاکید کرد در شرایط کنونی باید «مشارکتهای انعطافپذیر» میان کشورهای همفکر شکل گیرد و ائتلافهایی از کشورهای «توانمند و مایل» به همکاری ایجاد شود تا امکان «آزمودن ایدهها و یافتن مسیرها در حوزههای ناشناخته و جدید» فراهم آید.
در همین راستا، جنی کارینیان، رییس ستاد ارتش کانادا، از افزایش حضور نظامی کشورش در منطقه خبر داد.
او اعلام کرد کانادا همکاریهای خود با ژاپن و فیلیپین را در زمینه امنیت سایبری و رزمایشهای دریایی گسترش داده است و همزمان از برنامههای آموزش زبان انگلیسی به نظامیان اندونزیایی حمایت میکند.
رییس ستاد ارتش کانادا افزود: «در منطقه هند-اقیانوسیه، کارهای زیادی برای انجام دادن وجود دارد. به همین دلیل است که احتمالا شاهد افزایش همکاریها در همه زمینهها هستیم.»
نیوزیلند نیز در حال بررسی تقویت توانمندیهای دفاعی خود است. کریس پنک، وزیر دفاع این کشور، اعلام کرد ولینگتون بهطور جدی گزینه خرید شناورهای نظامی از ژاپن و بریتانیا را برای جایگزینی ناوچههای قدیمی کلاس ANZAC بررسی میکند.
پنک همچنین در حاشیه نشست شانگریلا با همتایان خود از سنگاپور، مالزی، استرالیا و بریتانیا دیدار و درباره توسعه همکاریها در چارچوب «توافق دفاعی پنج قدرت» گفتوگو کرد.
او با اشاره به قدمت ۵۴ ساله این پیمان، بر ظرفیت آن برای ارتقا و اجرای همکاریها در سطحی گستردهتر تاکید کرد.
این پیمان، چارچوب همکاری نظامی میان بریتانیا، استرالیا، نیوزیلند، مالزی و سنگاپور است که از سال ۱۹۷۱ برای تقویت هماهنگی دفاعی و مشورت امنیتی میان اعضا برقرار است.
رویترز در پایان نوشت با وجود افزایش همکاریهای منطقهای، مقامهای آسیایی بر این باورند که تعهد ایالات متحده به منطقه هند-اقیانوسیه همچنان پابرجاست و نه درگیریهای خاورمیانه و نه رویکرد «اول آمریکا» در دولت دونالد ترامپ، از میزان توجه واشینگتن به این منطقه نکاسته است.
«اول آمریکا» شعار و گفتمانی است که ترامپ در دوران پیشین حضور خود در کاخ سفید آن را ترویج کرد. هدف این گفتمان تمرکز بر مسائل داخلی آمریکا و عدم مداخله مستقیم در مناقشههای بینالمللی عنوان شده است.
