صفحه فارسی وزارت خارجه آمریکا: حکومتی که شهروندان خود را میکشد، جایگاهی برای موعظه ندارد
صفحه فارسی وزارت خارجه آمریکا در شبکه ایکس، روز یکشنبه ۲۴ آبان، در واکنش به حضور حسین طائب، رییس سازمان بسیج، در جشنواره فیلم تهران نوشت او درباره تلفات غیرنظامیان برای جامعه جهانی سخن گفته، در حالی که «خونهایی را که بر دستان خود رژیم است» نادیده گرفته است.
این حساب کاربری همچنین نوشت «تظاهر به دفاع از افراد آسیبپذیر در حالی که اعتراضات مسالمتآمیز در داخل کشور با خشونت سرکوب میشود، نیازمند وقاحتی حیرتانگیز است» و افزود در جریان اعتراضات دیماه سال گذشته «هزاران تظاهرکننده جوان» هدف تیراندازی نیروهای امنیتی قرار گرفتند.
صفحه فارسی وزارت خارجه آمریکا در ادامه نوشت جشنوارههای فیلم و «شعارهای گزینششده» نمیتوانند این واقعیت را پنهان کنند که «حکومتی که برای ماندن در قدرت شهروندان خود را میکشد، هیچ جایگاهی برای موعظه کردن به دیگران ندارد.»
یديعوت آحارونوت در گزارشی درباره دستگاه اطلاعاتی قطر نوشت دوحه برای گسترش نفوذ خود از منابع مالی و شبکه الجزیره بهره میگیرد و با وجود تنشهای سیاسی با اسرائیل، همکاری اطلاعاتی با موساد را درباره ایران و غزه حفظ کرده است.
چرا دوحه پرونده جاسوسی منتسب به سپاه را علنی کرد؟ سوم مارس، برابر با ۱۲ اسفند ۱۴۰۴، دستگاه امنیت کشور قطر اعلام کرد شبکهای گسترده از جاسوسی ایران را در خاک خود شناسایی کرده است. به نوشته یدیعوت آحارونوت، هفت نفر از بازداشتشدگان به جمعآوری اطلاعات درباره تاسیسات نظامی، بهویژه پایگاه هوایی العدید، متهم بودند. سه بازداشتشده دیگر نیز، بنابر این گزارش، از تهران ماموریت گرفته بودند که با پهپاد عملیات خرابکارانه انجام دهند. مقامهای قطری گفتند مظنونان اذعان کردهاند سپاه پاسداران این شبکه را اداره میکرده است.
این روزنامه نوشت رهبران قطر ابتدا بازگرداندن بیسروصدای مظنونان به ایران را بررسی کردند، اما شیخ تمیم بن حمد آل ثانی، امیر قطر، شخصا تصمیم گرفت پرونده را علنی کند. به ارزیابی نویسنده گزارش، هدف قرار گرفتن العدید، پایگاه اصلی آمریکا در منطقه، احتمالا دلیل تعیینکننده بود. دوحه با علنیکردن پرونده میخواست به تهران هشدار دهد که پای نیروهای آمریکایی را به تنش با قطر نکشاند.
امیر قطر چگونه دستگاه اطلاعاتی را اداره میکند؟ به نوشته این روزنامه، سه نهاد اصلی اطلاعاتی و امنیتی قطر مستقیما زیر نظر امیر یا دفتر او کار میکنند. «دستگاه امنیت کشور» نهاد اصلی اطلاعاتی است، اداره اطلاعات نظامی عمدتا تحرکات حکومت ایران و حوثیهای یمن را دنبال میکند و نیروی ویژه «لخویا» مسئول حفاظت از مقامهای ارشد و اجرای ماموریتهای ویژه امنیتی است. فرماندهی لخویا را برادر امیر، که وزیر کشور نیز هست، بر عهده دارد. دو واحد کوچکتر هم در حوزه اطلاعات سایبری و اقتصادی فعالیت میکنند.
مقامهای اطلاعاتی غربی به این روزنامه گفتند دوحه برای ماموریتهای جاسوسی و گردآوری اطلاعات عمدتا از افرادی در دیگر کشورهای عربی استفاده میکند. یوئل گوزانسکی، پژوهشگر امور خلیج فارس، نیز گفت سرویس اطلاعاتی قطر کوچک است، اما منابع مالی گستردهای دارد و از آنها برای جلب همکاری افراد و اجرای عملیات نفوذ استفاده میکند. قطر اتهام تلاش برای دخالت در انتخابات اسرائیل را رد کرده و این روزنامه نیز شواهد موجود در تایید آن اتهام را ضعیف توصیف کرده است.
ایران و غزه چه نقشی در همکاری دوحه و موساد داشتند؟ ایال تسیر کوهن، افسر پیشین موساد که در چند نشست با مقامهای قطری حضور داشت، گفت ایران از موضوعات اصلی گفتوگو بود. به گفته او، دوحه به رابطه با تهران نیاز دارد و همزمان از عملیات اطلاعاتی حکومت ایران در خاک قطر نگران است. غزه محور دیگر همکاری بود. قطر پیش از حمله هفتم اکتبر کانال اصلی انتقال پیام میان اسرائیل و حماس بود و بعدها در مذاکرات آزادی گروگانها نقش داشت. گوزانسکی گفت در جریان این مذاکرات، افسران قطری در اسرائیل در کنار همتایان خود در موساد کار میکردند و افسران اسرائیلی نیز در قطر حضور داشتند.
این همکاری از تنشهای سیاسی در امان نماند. حمله اسرائیل به دوحه در سپتامبر ۲۰۲۵، که چند تن از رهبران حماس را هدف گرفت، به روابط دو طرف آسیب زد. با این حال، منابع آگاه به یدیعوت آحارونوت گفتند همکاری سرویسهای اطلاعاتی دو کشور در مسائل مهم ادامه دارد.
گزارش درباره نقش دستگاه اطلاعاتی در الجزیره چه میگوید؟ یدیعوت آحارونوت به نقل از منابع آگاه گزارش داد در هر نوبت، دو نماینده آموزشدیده دستگاه اطلاعاتی قطر در استودیوها و تحریریههای الجزیره حضور دارند. به گفته این منابع، آنها گاه به مدیران شبکه دستور میدهند یا مستقیما با خبرنگاران تماس میگیرند تا درباره پوشش موضوعات حساس هشدار دهند و مواضع رسمی دوحه را توضیح دهند.
این روزنامه یادآور شد الجزیره سالها بهطور منظم با مقامهای ارشد اسرائیلی گفتوگو میکرد و پیامهای آنها را به مخاطبان جهان عرب میرساند. در جریان جنگ غزه، با افزایش انتقادهای شبکه از اسرائیل، پخش آن در این کشور ممنوع شد. به روایت گزارش، حمله به دوحه و تنشهای ناشی از پرونده «قطرگیت» نیز به تندتر شدن لحن شبکه در قبال اسرائیل دامن زد.
برخی از تصاویر ثبت شده در گزارش مشترک ایرانوایر و مرکز اسناد حقوق بشر ایران در مهر ۱۴۰۴
علی احساسی، نماینده پارلمان کانادا، گفت یافتههای تحقیقی را به مقامهای فدرال این کشور ارجاع خواهد داد که نشان میدهد نیروهای امنیتی ایران در جریان سرکوب اعتراضات سال ۱۴۰۱، تفنگهای پینتبال متعلق به یک برند تحت مالکیت شرکتی کانادایی را در اختیار داشتند.
این تحقیق نشان داد در جریان آن سرکوب که دهها معترض بینایی خود را از دست دادند، نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی تفنگهای پینتبال «تیپمن» را در اختیار داشتند. این برند متعلق به شرکت «کور اوتدور» (KORE Outdoor)، مستقر در مونترآل، است. پژوهشگران این تحقیق نتوانستند مشخص کنند که آیا این تفنگها در هیچیک از موارد آسیب منجر به نابینایی نقش داشتهاند یا خیر.
احساسی به برنامه «چشمانداز ایران» (Eye for Iran) ایراناینترنشنال گفت «من از این گزارش خبر نداشتم. آن را میگیریم و برای مقامهای مسئول میفرستیم.»
احساسی، نماینده لیبرال حوزه انتخابیه ویلودیل، گفت نمیداند وزارت «گلوبالافرز» کانادا این تحقیق را بررسی کرده است یا نه. وبسایت ایرانوایر و مرکز اسناد حقوق بشر ایران این تحقیق را در مهر ۱۴۰۴ منتشر کردند.
او در پاسخ به این پرسش که کانادا در قبال رسیدن این تجهیزات به دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی چه اقدامی میتواند انجام دهد، به بودجه دولت فدرال برای تقویت اجرای تحریمها اشاره کرد.
علی احساسی، نماینده پارلمان کانادا
ایراناینترنشنال برای دریافت نظر وزارت گلوبالافرز کانادا و شرکت کور اوتدور با آنها تماس گرفت. هیچیک تا مهلت انتشار این گزارش پاسخ ندادند.
تفنگهای تیپمن چگونه به ایران رسیدند؟ شاهین میلانی، از مرکز اسناد حقوق بشر ایران، به ایراناینترنشنال گفت پژوهشگران عکسهایی یافتهاند که نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی را با تفنگهای پینتبال دارای نشان تیپمن نشان میدهد.
در یکی از عکسها، مربوط به سال ۱۳۹۷، یکی از اعضای یگان ویژه فاتحین یک تفنگ پینتبال تیپمن در دست دارد. در این تحقیق همچنین تصویری از وبسایت انجمن پینتبال ایران آمده است که یکی از تفنگهای تیپمن را برای فروش عرضه میکرد.
به گفته پژوهشگران، برخی از تفنگهای پینتبال دیدهشده در ویدیوهای اعتراضات سال ۱۴۰۱ به مدلهای تیپمن شباهت داشتند، اما کیفیت تصاویر و فاصله دوربین، تشخیص قطعی برند را دشوار میکرد. میلانی گفت پژوهشگران نتوانستند هیچ مورد مشخصی از نابینایی را به تفنگهای تیپمن ارتباط دهند.
بیلی سرانسکی، مدیرعامل کور اوتدور، در اکتبر ۲۰۲۲ [مهر ۱۴۰۱] استفاده از محصولات پینتبال این شرکت برای سرکوب اعتراضات در ایران را محکوم کرد. او گفت شرکتش قوانین واردات و صادرات آمریکا را رعایت میکند و هرگز بهطور مستقیم یا غیرمستقیم به کشورهای مشمول تحریم تسلیحاتی آمریکا، از جمله ایران، کالا نفروخته است.
میلانی گفت مقامهای کانادایی میتوانند ابتدا از کور اوتدور بخواهند خریدارانش را معرفی کند و سپس از خریداران بپرسند این تجهیزات پس از خرید به کجا منتقل شدهاند.
او به ایراناینترنشنال گفت «نمیشود چنین تجهیزاتی را فروخت و اهمیت نداد که در نهایت به دست چه کسی میرسند.»
صفحه فروش تفنگ پینتبال «تیپمن امپایر بیتی-۴ کامبت» در وبسایت رسمی انجمن پینتبال جمهوری اسلامی ایران. منبع تصویر paintball.ir است.
صدها نفر دچار آسیب چشمی شدند تحقیق جداگانه مرکز حقوق بشر دانشگاه کالیفرنیا در برکلی نشان داد حدود ۱۲۰ نفر در جریان سرکوب اعتراضات «زن، زندگی، آزادی»، بخشی یا تمام بینایی خود را از دست دادند.
پژوهشگران مواردی را مستند کردند که در آنها از فاصله نزدیک با تفنگ ساچمهای، تفنگ پینتبال یا پرتابه گاز اشکآور به صورت افراد شلیک شده بود.
تا آبان ۱۴۰۱، چشمپزشکان سه بیمارستان تهران دستکم ۵۰۰ مورد آسیب شدید چشمی گزارش کرده بودند. پزشکان استان کردستان نیز دستکم ۸۰ مورد دیگر گزارش کردند.
ایرانوایر و مرکز اسناد حقوق بشر ایران در تحقیق خود، موارد جراحت ۱۳۴ نفر را در ۴۷ شهر از ۲۴ استان مستند کردند که با سلاحهای موسوم به «کمکشنده» زخمی شده بودند. دستکم ۱۱۴ نفر با ساچمه تفنگهای ساچمهزنی و ۹ نفر با پرتابههای پینتبال زخمی شدند. بیشتر جراحتها به سر، صورت یا چشم وارد شده بود.
در یکی از ویدیوهای مربوط به اعتراضات ۱۴۰۱، یک مامور لباسشخصی در شهرک اکباتان تهران با تفنگ پینتبال به صورت فردی که در حال بازداشت بود، شلیک میکند.
آسیبهای منجر به نابینایی در اعتراضات دی ماه نیز ثبت شد در جریان سرکوب اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ در ایران نیز مواردی از آسیب شدید چشمی گزارش شد. تاکنون ارتباطی میان این موارد و تفنگهای تیپمن مشخص نشده است.
دکتر سارا رضا، متخصص رادیولوژی مداخلهای در حوزه تروما و عروق که از راه دور به معترضان مجروح مشاوره میداد، به ایراناینترنشنال گفت مجروحان میترسیدند در صورت مراجعه برای درمان، از روی جراحتهایشان بهعنوان معترض شناسایی شوند.
رضا به گزارشهایی اشاره کرد که بر اساس آنها، در جریان سرکوب روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ماه، تنها در یکی از بیمارستانهای تهران بیش از ۴۰۰ مورد آسیب چشمی ناشی از شلیک ثبت شده بود. تحقیقی که احساسی وعده داد به مقامهای فدرال بفرستد، به سرکوب اعتراضات سال ۱۴۰۱ میپردازد. نوع سلاحهای بهکاررفته در موارد آسیب چشمی دی ماه همچنان پرسشی جداگانه است.
بیش از ۱۳ هزار پرواز در آمریکا روز شنبه ۲۳ آبان لغو شد یا به تاخیر افتاد. رییس اداره هوانوردی فدرال آمریکا پیشبینی کرد برنامه پروازها پس از توقف سراسری روز جمعه، تا اواخر یکشنبه تا حد زیادی به روال عادی بازگردد.
به گزارش رویترز، دادههای فلایتاور نشان میدهد تا ساعت ۱۸:۴۵ شنبه به وقت شرق آمریکا، بیش از ۶ هزار و ۱۵۰ پرواز لغو شد و بیش از ۷ هزار و ۳۰۰ پرواز به تاخیر افتاد. تا همان ساعت، بیش از ۵۳۰ پرواز برنامهریزیشده برای یکشنبه نیز لغو شده بود. برایان بدفورد، رییس اداره هوانوردی فدرال، بابت اختلال عذرخواهی کرد و گفت سامانه کنترل ترافیک هوایی پایدار است.
توقف سراسری روز جمعه مانع برخاستن تقریبا همه پروازهای خروجی برای نزدیک به پنج ساعت شد. این طولانیترین توقف سراسری پروازها در آمریکا از زمان حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود. روز جمعه حدود ۹ هزار و ۲۰۰ پرواز لغو شد و ۷ هزار و ۵۰۰ پرواز به تاخیر افتاد. پس از رفع دستور توقف در شامگاه جمعه، دهها هزار مسافر همچنان در فرودگاهها سرگردان بودند و شرکتهای هواپیمایی تلاش میکردند خدمه را به فرودگاههای مورد نیاز برسانند.
مقامها اختلال را به نصب یک مسیریاب شبکه مرتبط دانستند شان دافی، وزیر حملونقل آمریکا، گفت بررسیها منشا اختلال را به نصب دستکم یک مسیریاب شبکه جدید در یکی از تاسیسات دورافتاده از سوی التری هریس، پیمانکار اداره هوانوردی فدرال، مرتبط دانستهاند. به گفته او، هنوز روشن نیست که خطای کاربر یا نصاب باعث اختلال شده یا دستگاه معیوب بوده است. مشکل ارتباطات ۱۷ مرکز از ۲۲ مرکز کنترل پرواز در مسیر را تحت تاثیر قرار داد و بخشی از سامانه راداری را نیز مختل کرد. بدفورد گفت ارتباط هیچ مرکزی بهطور کامل قطع نشد.
دلتا، یونایتد و امریکن ایرلاینز هر کدام حدود یکچهارم پروازهای شنبه خود را لغو کردند و جتبلو نزدیک به ۴۵ درصد پروازهایش را لغو کرد. شرکتهای هواپیمایی به مسافران اجازه دادهاند بدون پرداخت هزینه، پروازشان را برای تاریخی دیگر رزرو کنند.
وزیر حملونقل برای نوسازی سامانه ۵۰ میلیارد دلار خواست دافی پس از اختلال جمعه، درخواست بودجه برای نوسازی سامانه کنترل ترافیک هوایی را از ۳۰ به ۵۰ میلیارد دلار افزایش داد. این سامانه با تجهیزات فرسوده و کمبود چند هزار نیروی کنترل ترافیک هوایی روبهروست. کنگره سال گذشته ۱۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار برای نوسازی تصویب کرده بود. دو نماینده دموکرات گفتند وزارت حملونقل از آن زمان قراردادهایی به ارزش چهار میلیارد و ۳۰۰ میلیون دلار واگذار کرده و تاکنون یک میلیارد دلار هزینه کرده است.
ژرژ ژسوس، سرمربی پرتغال، پس از شکست ۴ بر یک مقابل دانمارک، در پاسخ به پرسشی درباره دلتنگی برای کریستیانو رونالدو گفت: «دلتنگ کریستیانو باشم؟ وقتی دیگر در تیم ملی نیست؟ مگر اینکه بخواهد بیاید و همصحبت من شود. او دیگر بازی نمیکند، اینجا نیست و خودش درباره وضعیتش تصمیم گرفته است.»
وقتی از ژسوس درباره مراسم بزرگداشت رونالدو پرسیدند؛ مراسمی که در آن بازیکنان اصلی پرتغال هنگام خروج از تونل رختکن پیراهن شماره ۷ مشهور او را پوشیده بودند و تماشاگران نیز در دقیقه هفتم او را تشویق کردند، سرمربی پرتغال تنها گفت: «این بزرگداشت به خاطر تمام کارهایی که رونالدو برای تیم ملی و پرتغال انجام داد، شایسته او بود.»
ژسوس در نشست خبری پس از مسابقه درباره خروج هواداران از ورزشگاه و تشویق رونالدو به تندی گفت: «این دو موضوع هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند. مردم دلتنگ او هستند و کارهایی را که کریستیانو طی ۲۳ سال برای تیم ملی انجام داد، فراموش نکردهاند. هیچکس خوشحال نیست. اما ما دلتنگ کریستیانو باشیم؟ وقتی دیگر در تیم ملی نیست؟ مگر اینکه بخواهد بیاید و همصحبت من شود. او دیگر بازی نمیکند، اینجا نیست و خودش درباره وضعیتش تصمیم گرفته است.»
او گفت: «خروج برخی هواداران از ورزشگاه وقتی نتیجه ۴ بر یک است، قابل درک است؛ هیچکس از چنین نتیجهای راضی نیست.»
با این حال، ژرژ ژسوس همیشه بهعنوان سرمربیای در یادها خواهد ماند که پس از ۲۳ سال، کریستیانو رونالدو را به خداحافظی از تیم ملی پرتغال «وادار کرد».
توجیه شکست سنگین برابر دانمارک
ژسوس از نخستین وقفه مسابقات ملی در فصل جاری با موقعیت مستحکمتری بیرون آمد. با این حال، دانمارک با تحمیل شکست سنگین به تیم ملی پرتغال در براگا، آغاز رسمی دوران پس از کریستیانو رونالدو را برای این تیم تلخ کرد.
از نظر سرمربی پرتغال، توضیح آنچه در زمین اتفاق افتاد ساده بود.
ژسوس گفت: «در مجموع، از نظر دفاعی به اندازه مسابقهای که در دانمارک داشتیم، تیم منسجمی نبودیم. نتوانستیم حملات دانمارک را مهار کنیم، بهویژه در نیمه دوم. در نیمه نخست یک پنالتی دادیم. در نیمه دوم هم زمانی که فکر میکردم تیم میتواند بهتر شود، این اتفاق نیفتاد.»
اکنون شرایط پیش از آخرین مسابقه مرحله گروهی، برنامههای قبلی پرتغال را تغییر داده است. پرتغال برای صعود به مرحله یکچهارم نهایی لیگ ملتهای اروپا بهعنوان صدرنشین گروه، باید در دیدار مقابل ولز امتیاز بگیرد.
ژسوس گفت: «اگر امروز صدرنشینی را قطعی کرده بودیم، مسابقه کاردیف به ما اجازه میداد از بازیکنان دیگری استفاده کنیم. مهم این است که صعود کردهایم.»
سرمربی پرتغال درباره تاثیر احتمالی این شکست بر تیم نیز پذیرفت که «باختن هیچوقت خوب نیست».
او افزود: «این تیم با اعتمادبهنفس بسیار بالایی و پس از چهار پیروزی پیاپی وارد مسابقه شد. امروز باید شایستگی دانمارک را به رسمیت بشناسیم. آنها اجازه ندادند بازی خودمان را انجام دهیم و زمانی که توپ را در اختیار داشتند، بهتر از ما بودند.»
با این حال، ژسوس اطمینان دارد که تیمش به این شکست واکنش نشان خواهد داد.
او گفت: «این بازیکنان به چنین شرایطی عادت دارند. در فوتبال همیشه نمیتوان پیروز شد. ما در پنجمین مسابقه شکست خوردیم؛ آن هم با اختلاف گل زیاد که اتفاق معمولی نیست. این یک واقعیت است. بازی مقابل ولز برای قطعی کردن هدف ماست. باید در آن مسابقه برای کسب امتیاز و صدرنشینی تلاش کنیم.»
روزنامه آاس اسپانیا نوشت که پرتغال در روز بزرگداشت کریستیانو رونالدو، با شکست سنگین ۴ بر یک مقابل دانمارک، مراسم خداحافظی با اسطوره خود را تلخ کرد. این رسانه فضای مراسم را سرد و بیروح توصیف کرد و عملکرد پرتغال را تقریبا نوعی بیاحترامی به رونالدو دانست.
در گزارش این رسانه آمده است؛ مراسم بزرگداشت ستاره غایب پرتغال از سوی بازیکنان و تماشاگران سرد و بیروح برگزار شد و پس از آن، شکست سنگین پرتغال مقابل دانمارک باعث شد این تیم نتواند صدرنشینی خود را قطعی کند.
این مراسم بههیچوجه یکی از احساسیترین بزرگداشتهای تاریخ نبود. نه اهمیت نسبتا کم مسابقه، نه ورزشگاهی که میان کوههای براگا قرار گرفته و نه غیبت شخصیت اصلی مراسم حتی از روی سکوها، هیچکدام شرایط را برای برگزاری مراسمی پرشور فراهم نمیکردند.
نمایشی مضحک بود
پرتغال در روز بزرگداشت کریستیانو رونالدو مقابل دانمارک آبروریزی کرد. نمایشی مضحک بود؛ چیزی که تقریبا میشد آن را بیاحترامی دانست.
بازیکنان پرتغال با پیراهنهایی وارد زمین شدند که نام همتیمی سابقشان و شماره ۷ روی آنها نقش بسته بود.
کودکانی که هنگام ورود به زمین بازیکنان را همراهی میکردند نیز همین پیراهنها را پوشیده بودند؛ صفی از کریستیانوهای کوچک و بزرگ که حضورشان هنگام پخش سرودهای ملی و گرفتن عکس تیمی پیش از مسابقه نیز ادامه یافت.
بازیکنان پرتغال برای ادای احترام به رونالدو با پیراهن شماره ۷ وارد زمین شدند
در میان تماشاگران، بنر بزرگی روی سکوها به چشم میخورد که روی آن نوشته شده بود: «متشکریم، کاپیتان.»
همین پیام روی نمایشگرهای ورزشگاه نیز پخش شد و تصویری گرافیکی از ژست مشهور رونالدو هنگام شادی پس از گلهایش به نمایش درآمد.
فضای ورزشگاه از همان ابتدا عجیب بود؛ سرد و غمانگیز. نوعی افسردگی درونی ناشی از غیبت کسی که طی دو دهه نماد فوتبال این کشور بوده است.
شاید پرتغال بدون کریستیانو رونالدو ضرورتی اجتنابناپذیر بود، اما پذیرفتن پرتغال بدون رونالدو همچنان دشوار است.
شکست سنگین چگونه رقم خورد؟
دانمارک از همین وضعیت متناقض بهره برد. پیروزی نروژ در دیگر مسابقه گروه، دانمارکیها را وادار میکرد تا از این دیدار امتیاز بگیرند و با شرایط بهتری به آخرین رویارویی میان دو تیم شمال اروپا در چند روز آینده برسند.
هویلوند گلزنی کرد، اما گل او به دلیل آفساید مردود اعلام شد و پرتغال از دریافت گل نجات یافت. با این حال، اندکی بعد کمکداور ویدیویی برخورد توپ به دست روبن دیاس در محوطه جریمه را تشخیص داد و یک ضربه پنالتی به سود دانمارک اعلام شد.
هویبرگ، بازیکنی قابل اعتماد در چنین موقعیتهایی، این پنالتی را از دست نداد و دانمارک را پیش انداخت.
مهمان به برتری یکگله قانع نشد و در نیمه دوم که با حملات سریع و پرفشار همراه بود، سرعت بازی را افزایش داد.
در این لحظات، هویلوند به چهره اصلی مسابقه تبدیل شد. او با دو گلی که به ثمر رساند، وضعیت بحرانی پرتغال را قطعی کرد.
اما هنوز ضربه دیگری به قلب پرتغالیها باقی مانده بود؛ گل تماشایی اندرسن با ضربه سر، که حتی گل دیرهنگام برناردو سیلوا نیز نتوانست از تلخی آن بکاهد.
نمایش پرتغال از ابتدا تا انتها آشفته و شرمآور بود؛ اتفاقی که کریستیانو رونالدو، هر کجا که اکنون باشد، احتمالا به آن افتخار نخواهد کرد. یا شاید هم بکند. چه کسی میداند؟