رونالدو با پرتغال سه قهرمانی هم کسب کرد؛ قهرمانی فراموش‌نشدنی یورو ۲۰۱۶ و دو قهرمانی در لیگ ملت‌های اروپا.
او امروز با انتشار ویدیویی پنج‌دقیقه‌ای که با آهنگ «عشق به پرتغال» اثر دولسه پونتس همراه است، صمیمانه با مردم پرتغال سخن گفت و احساسات خود را با آن‌ها در میان گذاشت.
متن اعلام بازنشستگی او با این جمله آغاز می‌شود: «پرتغال همیشه بخشی از وجود من خواهد بود.»
رونالدو در ادامه خطاب به مردم پرتغال نوشت: «زمان آن رسیده است که پیراهن شماره ۷ تیم ملی‌مان را کنار بگذارم. هرگز احساس نکردم که این شماره فقط متعلق به من است، اما به مدت ۲۳ سال افتخار و مسوولیت پوشیدن آن را داشتم.»
متن کامل بیانیه کریستیانو رونالدو
«خطاب به مردم پرتغال،
روز آن رسیده است که پیراهن شماره ۷ تیم ملی همه ما را پس بدهم. هرگز احساس نکردم که این پیراهن فقط متعلق به من است. اما به مدت ۲۳ سال افتخار و مسوولیت پوشیدن آن، دفاع از آن و همراه بردنش به ورزشگاه‌های سراسر جهان را داشتم.
امروز زمان آن رسیده است که این پیراهن را به آینده بسپارم. تصمیم آسانی نبود، زیرا بعضی تصمیم‌ها را نمی‌توان فقط با عقل گرفت؛ قلب نیز در گرفتن آن‌ها نقش دارد.
امروز به مسیری پایان می‌دهم که در اوت ۲۰۰۳ آغاز شد و زندگی مرا برای همیشه تغییر داد. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم و به تمام آنچه در تیم ملی تجربه کرده‌ام فکر می‌کنم، فقط مسابقه‌ها، گل‌ها، رکوردها یا جام‌ها را نمی‌بینم. آدم‌ها را می‌بینم. مهاجرانی را می‌بینم که برای ۹۰ دقیقه احساس می‌کردند پرتغال کمی به آن‌ها نزدیک‌تر شده است. میلیون‌ها پرتغالی را می‌بینم که هرگز از نزدیک ملاقاتشان نکرده‌ام، اما بخشی از زندگی من بوده‌اند. زیرا در نهایت، فوتبال بسیار فراتر از یک بازی است. فوتبال یعنی مردم.
در تمام دوران حضورم در تیم ملی تلاش کردم از محدودیت‌های خود فراتر بروم. می‌خواستم پیروز شوم، می‌خواستم بهترین باشم و می‌خواستم تاریخ‌ساز شوم. همیشه از خودم توقع زیادی داشتم. همیشه بیشتر می‌خواستم و همیشه باور داشتم که می‌توانیم به جایگاه بالاتری برسیم. هرچه در توان داشتم برای این پیراهن گذاشتم.
بعدازظهرها و شب‌های بی‌نقصی داشتیم. پیروزی‌هایی داشتیم که هرگز فراموششان نخواهم کرد و شکست‌هایی که یادآوری آن‌ها هنوز هم برایم دردناک است. من هم اشتباه کردم، من هم رنج کشیدم و لحظاتی هم بود که نتوانستم آنچه مردم پرتغال تا این اندازه آرزویش را داشتند، به آن‌ها بدهم. اما هرگز تسلیم نشدم. مهم‌تر از همه، هرگز احساس غرورم از نمایندگی پرتغال را از دست ندادم.
در تمام این سال‌ها چیزهای بسیار ساده‌ای آموختم. گل‌ها به فراموشی سپرده می‌شوند، جام‌ها در موزه‌ها باقی می‌مانند و رکوردها سرانجام شکسته می‌شوند. اما چیزی وجود دارد که گذر زمان هرگز نمی‌تواند آن را از بین ببرد: جایگاهی که در قلب مردم داریم.
اگر حتی یک بار شما را خوشحال کرده‌ام، اگر حتی یک گل من باعث شده است کسی را در آغوش بگیرید، لحظه‌ای دشوار را فراموش کنید یا به کشورمان افتخار کنید، پس همه این تلاش‌ها ارزشش را داشته است. زیرا پرتغالی بودن همین معنا را هم دارد. با هم رنج می‌کشیم، با هم دوباره برمی‌خیزیم و بار دیگر ایمان می‌آوریم.
پرتغال همیشه به جوانانی نیاز خواهد داشت که رویاپردازی می‌کنند، به بازیکنانی که هرگز تسلیم نمی‌شوند و به نسل‌های تازه‌ای که باور دارند می‌توان به جایی رسید که پیش از آن هیچ‌کس نرسیده است. زیرا کشوری که همچنان قهرمانان تازه‌ای پرورش می‌دهد، کشوری است که هرگز ایمانش به خودش را از دست نمی‌دهد.
می‌خواهم سخنی ویژه با هم‌تیمی‌هایم در تیم ملی داشته باشم. بابت تک‌تک دویدن‌ها، هر آغوش، هر بحث و هر سکوت پیش از ورود به زمین از شما سپاسگزارم. بابت هر پیروزی که با هم جشن گرفتیم و هر شکستی که ما را قوی‌تر کرد.
افتخار داشتم کاپیتان شما باشم، اما هیچ کاپیتانی به‌تنهایی این مسیر را طی نمی‌کند. شما بخشی از داستان زندگی من هستید.
از تمام مربیان، مدیران، پزشکان، فیزیوتراپیست‌ها، مسوولان لباس، کارکنان و بسیاری از افرادی که در تمام این سال‌ها با من همکاری کردند، سپاسگزارم. بسیاری از شما هرگز در عکس‌ها دیده نشدید، اما بدون شما هیچ‌یک از آن عکس‌ها ممکن نبود ثبت شود.
از خانواده‌ام سپاسگزارم که در این رویا با من شریک بودند. ممنونم که دوری‌ها، فداکاری‌ها و لحظاتی را درک کردید که تیم ملی ناچار بود بخشی از زندگی مرا به خود اختصاص دهد که حق شما نیز بود. اگر توانستم تا این اندازه پیش بروم، به این دلیل بود که همیشه دست در دست هم داشتیم.
و به مردم پرتغال، به تمام پرتغالی‌های سراسر جهان، می‌خواهم آخرین نکته‌ای را بگویم.
تصویری وجود دارد که همیشه با خودم نگه خواهم داشت: لحظه‌ای که سرود ملی آغاز می‌شود.
به اطرافم نگاه می‌کنم، هم‌تیمی‌هایم را می‌بینم، سکوها را می‌بینم، کودکان، مادران، پدران و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها را می‌بینم. پرتغالی‌هایی را می‌بینم که فقط برای حضور در آن لحظه، از راه‌های بسیار دور آمده‌اند.
و در آن دقایق، دیگر تفاوتی میان ما وجود ندارد. نه باشگاهی وجود دارد، نه رنگی، نه طبقه اجتماعی، نه شغلی و نه اختلاف نظری. فقط یک عشق وجود دارد: پرتغال.
این احساس را تا پایان عمر با خودم خواهم داشت.
امروز مسیر من در زمین مسابقه با تیم ملی به پایان می‌رسد. با سری افراشته کنار می‌روم، به مسیری که پیموده‌ام افتخار می‌کنم و می‌دانم که هرچه در توان داشتم برای پرتغال گذاشتم.
اما هرگز از شما جدا نخواهم شد. همیشه یکی از شما خواهم بود. همچنان با تمام وجود برای پرتغال نگران خواهم شد، هیجان‌زده خواهم شد و هر پیروزی پرتغال را از صمیم قلب جشن خواهم گرفت.
تمام زندگی‌ام تلاش کردم بهترین بازیکن جهان باشم. امروز می‌فهمم که بزرگ‌ترین پیروزی من، شایستگی نمایندگی بهترین کشور جهان بوده است.
برای این ۲۳ سال از شما سپاسگزارم. ممنونم که به من ایمان داشتید. ممنونم که اجازه دادید رویایی را زندگی کنم که از دوران کودکی‌ام آغاز شد؛ زمانی که فقط پسربچه‌ای در مادیرا بودم و دنبال توپ می‌دویدم.
پیراهن شماره ۷ باقی خواهد ماند، اما افتخار پوشیدن آن برای همیشه متعلق به من خواهد بود.
پرتغال همیشه در وجود من خواهد بود.
تا همیشه.
کریستیانو رونالدو.»
