دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، میگوید روسیه برای کمک به جمهوری اسلامی در جنگ اقدامات بسیار اندکی انجام میدهد. اما گزارش تازه آسوشیتدپرس درباره نقش ماهوارههای جاسوسی روسیه در حملات به عربستان سعودی و اهداف آمریکایی، تصویری متفاوت از همکاری مسکو و تهران ارائه میکند. همکاریای که بر اساس یافتههای تازه، از توافقهای سیاسی و نظامی فراتر رفته و در میدان جنگ، در قالب پشتیبانی اطلاعاتی و شناسایی اهداف خود را نشان داده است.
اهمیت این گزارش تنها در استفاده از ماهوارههای روسیه نیست. موضوع اصلی، احتمال شکلگیری الگویی از رویارویی غیرمستقیم با آمریکا است که در آن جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتیاش عملیات نظامی را انجام میدهند، اما بخشی از توان اطلاعاتی و فناوری مورد نیاز آنها از قدرتهایی مانند روسیه و چین تامین میشود.
توافق راهبردی تهران و مسکو، از کاغذ تا میدان جنگ
روسیه و جمهوری اسلامی در سال ۲۰۲۵ توافق مشارکت جامع راهبردی امضا کردند. توافقی که همکاریهای امنیتی و نظامی دو کشور و مقابله با تهدیدهای مشترک را نیز در بر میگیرد. اکنون یافتههای تازه نشان میدهد که این همکاریها را نمیتوان تنها در سطح توافقهای دیپلماتیک ارزیابی کرد.
آسوشیتدپرس در گزارش ۲۷ اکتبر [برابر با ۵ آبان] خود، به نقل از منابع اطلاعاتی و یک مقام ارشد حوثی، از انتقال اطلاعات شناسایی ماهوارههای روسیه از طریق مشاوران ایرانی به نیروهای حوثی خبر داده است.
بر اساس این روایت، جمهوری اسلامی نه فقط دریافتکننده احتمالی اطلاعات روسیه، بلکه حلقه انتقال این اطلاعات به گروههای مسلح متحد خود در منطقه است.
این الگو نشان میدهد چگونه همکاری راهبردی دو کشور میتواند بدون حضور مستقیم نیروهای روسیه در میدان، بر توان عملیاتی نیروهای مورد حمایت تهران تاثیر بگذارد. هرچند هنوز روشن نیست انتقال اطلاعات مورد اشاره، در چارچوب رسمی توافق راهبردی انجام شده یا از مسیرهای اطلاعاتی دیگر.
۷۲ ماهواره روسی و ۴۰ حمله موشکی و پهپادی
شرکت اطلاعات مکانی آرورا، مستقر در ژنو، فعالیت ۷۲ ماهواره نظامی و دولتی روسیه را در ارتباط با ۴۰ حمله موشکی و پهپادی به اهدافی در عربستان سعودی، از اول ژوئیه تا ۱۹ اکتبر بررسی کرده است.
نواف عبید، بنیانگذار این شرکت، به آسوشیتدپرس گفته در تمامی حملات بررسیشده، فعالیت ماهوارههای روسی در محدوده اهداف پیش و پس از عملیات مشاهده شده است.
یکی از نمونههای مهم، حمله دهم سپتامبر [برابر با ۱۹ شهریور] به سه ایستگاه پمپاژ خط لوله نفت شرق به غرب عربستان بود. این خط لوله ۱۲۰۰ کیلومتری، یکی از مسیرهای راهبردی صادرات نفت عربستان سعودی در شرایط اختلال در تنگه هرمز است.
نمونه دیگر، حمله به پایگاه هوایی ملک فهد در طائف بود که در آن یک جنگنده یوروفایتر تایفون متعلق به ایتالیا آسیب دید.
در این دو حمله، فعالیت ماهوارههای روسیه در محدوده اهداف افزایش قابل توجهی داشت. از نظر فنی، چنین اطلاعاتی میتواند برای شناسایی نقاط حساس، انتخاب اهداف و ارزیابی خسارت پس از عملیات کاربرد داشته باشد.
البته تطابق فعالیت ماهوارهها با زمان حملات، بهتنهایی انتقال اطلاعات را اثبات نمیکند. اهمیت گزارش آسوشیتدپرس در کنار هم قرار دادن این یافتههای فنی با اظهارات منابعی است که از همکاری اطلاعاتی روسیه با جمهوری اسلامی سخن گفتهاند.
روسیه در حال مذاکره، اهداف آمریکایی زیر آتش
بخش مهمتر گزارش آسوشیتدپرس، ادعای نقش اطلاعات روسیه در حملات جمهوری اسلامی به اهداف آمریکایی است.
یک مقام آگاه از تحقیقات عربستان سعودی به این خبرگزاری گفته اطلاعات ماهوارهای روسیه در حملات ماه مارس به پایگاه هوایی شاهزاده سلطان و یک واحد مرتبط با سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا، در مجموعه سفارت ایالات متحده در ریاض نقش داشته است.
در حمله به پایگاه شاهزاده سلطان، یک هواپیمای شناسایی آمریکایی بهشدت آسیب دید.
این ادعا، در صورت تایید مستقل، معنای راهبردی مهمی دارد. روسیه در حالی از مسیرهای دیپلماتیک با واشینگتن در تعامل است و ولادیمیر پوتین پیشنهاد میانجیگری برای پایان جنگ را مطرح میکند که منابع مورد استناد آسوشیتدپرس، از کمک اطلاعاتی روسیه به عملیات علیه داراییهای آمریکایی سخن میگویند.
به این ترتیب، میان موضع علنی مسکو بهعنوان یک بازیگر دیپلماتیک و نقشی که منابع اطلاعاتی برای آن در میدان جنگ توصیف میکنند، فاصلهای قابل توجه دیده میشود.
آیا آنچه دیده میشود تمام ظرفیت همکاری است؟
گزارش تازه، پرسش دیگری را نیز پیش میکشد: آیا پشتیبانی اطلاعات ماهوارهای تنها بخش آشکار همکاری نظامی روسیه و جمهوری اسلامی است؟
منابع آسوشیتدپرس از استفاده گروههای مورد حمایت تهران از تجهیزات هدایت پیشرفته و فناوریهایی برای افزایش توان عبور موشکها از سامانههای پدافند هوایی سخن گفتهاند. همچنین به شناسایی قطعات ساخت روسیه و چین در برخی تسلیحات اشاره شده است.
وجود قطعات خارجی، بهتنهایی به معنای تامین مستقیم تسلیحات از سوی دولتهای سازنده نیست. با این حال، ترکیب اطلاعات شناسایی، فناوری هدایت و توان موشکی، تصویری از یک شبکه پشتیبانی نظامی و فناورانه فراتر از ظرفیت مستقل گروههای نیابتی ارائه میدهد.
از این منظر، بررسی نقش روسیه و چین نباید تنها به ارسال تسلیحات محدود بماند. اطلاعات ماهوارهای، سامانههای ارتباطی، تجهیزات جنگ الکترونیک و فناوری هدایت دقیق نیز میتوانند بخشی از توان موثر در میدان جنگ باشند.
جمهوری اسلامی، بازوی عملیاتی یک رویارویی بزرگتر؟
مسکو تایمز در گزارش ۲۸ اکتبر [ششم آبان] خود یادآوری کرده است که ترامپ و پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، اهمیت گزارشهای مربوط به کمک روسیه به جمهوری اسلامی را محدود جلوه دادهاند.
اما یافتههای تازه، ضرورت بازنگری در مفهوم کمک نظامی را نشان میدهد. در جنگهای امروزی، کشوری میتواند بدون اعزام نیرو و حتی بدون شلیک مستقیم یک موشک، با تامین اطلاعات و فناوری در نتیجه عملیات نظامی تاثیر بگذارد.
در چنین چارچوبی، جمهوری اسلامی را میتوان نه فقط یک بازیگر مستقل منطقهای، بلکه شریک عملیاتی قدرتهایی دانست که در رقابت راهبردی با آمریکا قرار دارند.
فرضیه مهمتر آن است که تهران ممکن است در بخشی از این رویارویی، نقش بازوی اجرایی شبکهای گستردهتر از همکاریهای روسیه و چین را ایفا کند. البته شواهد فعلی هنوز وجود یک فرماندهی مشترک یا تبعیت عملیاتی جمهوری اسلامی از مسکو و پکن را ثابت نمیکنند.
با این حال، گزارش آسوشیتدپرس نشان میدهد که نقش روسیه را نمیتوان صرفا با میزان تسلیحات ارسالی یا حضور نظامی مستقیم سنجید.
اگر اطلاعات روسیه در هدف قرار گرفتن مراکز آمریکایی نقش داشته باشد، مساله دیگر تنها جنگ جمهوری اسلامی و آمریکا نیست، بلکه احتمال مشارکت غیرمستقیم مسکو در این رویارویی نیز مطرح است.
در نتیجه، پرسش اصلی پیش روی واشینگتن این نیست که روسیه چه تعداد سلاح در اختیار جمهوری اسلامی قرار داده است، بلکه این است که چه میزان از توان عملیاتی تهران و نیروهای متحدش، به اطلاعات، فناوری و پشتیبانی قدرتهای رقیب آمریکا وابسته شده است.
پاسخ به این پرسش میتواند نشان دهد که آیا جمهوری اسلامی صرفا یکی از طرفهای جنگ کنونی است، یا در حال تبدیل شدن به میدان و ابزار یک رویارویی راهبردی گستردهتر میان آمریکا، روسیه و چین است.