مارکو روبیو: عفو بین‌الملل باید بر کشتار معترضان در ایران تمرکز کند
مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، پنج‌شنبه ۱۶ مهر در جریان سفر به پرتغال گفت ایالات متحده توان انجام هر عملیاتی را دارد و هیچ کاری نیست که بخواهد یا لازم باشد علیه جمهوری اسلامی انجام دهد و نتواند انجام دهد.
روبیو افزود: «سازمان عفو بین‌الملل یک نهاد متقلب است. می‌دانید فکر می‌کنم عفو بین‌الملل باید روی چه چیزی تمرکز کند؟ حکومت ایران که ده‌ها هزار نفر را در خیابان‌های تهران و دیگر نقاط کشور به قتل رساند.»
او افزود: «عفو بین‌الملل باید روی این تمرکز کند که حکومت ایران وقتی معترضان مجروح می‌شوند، وارد بیمارستان‌ها می‌شود و آنها را روی تخت بیمارستان به قتل می‌رساند و گاهی نیز پزشکان یا پرستارانی را که آنها را درمان کرده‌اند، می‌کشد. اینها جنایت جنگی است. اینها جنایت علیه بشریت است و اینها جنایاتی است که حکومت ایران علیه مردم خود مرتکب می‌شود.»
به گزارش خبرگزاری رویترز، این حمله پنج‌شنبه ۱۶ مهر در خیابانی رخ داد که به گفته پلیس، هنگام اصابت بمب دو اتوبوس شهری در آن تردد داشتند.
ولودیمیر زلنسکی، رییس‌جمهوری اوکراین، محل حمله را ایستگاه اتوبوس توصیف کرد.
تصاویر منتشرشده از سوی پلیس، پیکر قربانیان را در خیابانی پوشیده از آوار و بقایای سوخته وسیله‌ای نشان می‌دهد که ظاهرا یک اتوبوس بوده است.
وادیم فیلاشکین، استاندار دونتسک، در تلگرام نوشت: «برای آنها، اتوبوسی با مسافر هدفی جذاب است، دقیقا به این دلیل که می‌توانند با یک حمله، بیشترین تعداد ممکن از مردم را بکشند.»
روسیه تا زمان انتشار گزارش رویترز درباره این حمله اظهارنظر نکرده بود.
مسکو هدف‌گیری غیرنظامیان را رد می‌کند، هرچند از آغاز تهاجم تمام‌عیار خود در اسفند ۱۴۰۰، بارها شهرها و مناطق مسکونی اوکراین را بمباران کرده است.
تشدید حملات به شهرهای خط دفاعی اوکراین
به گفته مقام‌های محلی، نیروهای روسیه حملات پهپادی و بمباران با بمب‌های هدایت‌شونده را علیه کراماتورسک و دیگر شهرهای «کمربند استحکامات» اوکراین افزایش داده‌اند.
این شهرها ستون اصلی دفاع اوکراین در منطقه دونتسک به شمار می‌روند.
مسکو خواستار واگذاری بخش‌های باقی‌مانده دونتسک که همچنان تحت کنترل اوکراین است، به‌عنوان شرط توقف جنگ شده و کی‌یف این درخواست را رد کرده است.
به گزارش رویترز، سرعت پیشروی نیروهای روسیه در این منطقه در سال جاری به‌طور محسوسی کاهش یافته است.
فیلاشکین اعلام کرد به مسئولان کراماتورسک و اسلوویانسک، دیگر شهر مهم این کمربند دفاعی، دستور داده فعالیت حمل‌ونقل عمومی را متوقف کنند.
او گفت: «حق نداریم جان شهروندان را به خطر بیندازیم.»
حمله تازه پس از کشتار چهارشنبه
حمله کراماتورسک یک روز پس از حملات گسترده روسیه به مناطق مختلف اوکراین رخ داد که دست‌کم ۳۲ کشته، از جمله چند کودک، بر جا گذاشت.
شبکه برق اوکراین از اهداف اصلی حملات ۱۵ مهر بود و بیشترین تلفات آن در شهر پریلوکی در استان چرنیهیف ثبت شد؛ جایی که اصابت موشک به یک ساختمان مسکونی پنج‌طبقه، دست‌کم ۲۲ نفر را کشت.
مقام‌های اوکراینی شمار مجروحان حملات ۱۵ مهر را در مجموع ۱۰۰ نفر اعلام کردند.
در حمله‌هایی جداگانه در ۱۶ مهر، ویتالی کلیچکو، شهردار کی‌یف، از کشته شدن سه نفر و زخمی شدن ۱۴ نفر در حملات پهپادی صبحگاهی به پایتخت خبر داد.
روسیه در شرایطی موج‌های پیاپی حملات به کی‌یف را ادامه می‌دهد که اوکراین با کمبود تجهیزات پدافند هوایی روبه‌روست.
آکادمی سوئد، نهاد انتخاب‌کننده برنده نوبل ادبیات، پنج‌شنبه ۱۶ مهر نام این نویسنده ۷۶ ساله را به عنوان برنده اعلام کرد.
ارزش جایزه امسال ۱۲ میلیون کرون سوئد، معادل حدود ۱.۲ میلیون دلار است.
اینگرید کارلبرگ، دبیر دائمی آکادمی سوئد، گفت کارسون از شنیدن خبر بسیار غافلگیر شد: «وقت زیادی برای صحبت نداشتیم. فقط توانست بگوید فعلا در ایسلند است و به صدای باد گوش می‌دهد.»
از ادبیات یونان باستان تا مرلین مونرو
کارسون در تورنتو به دنیا آمده و از سال ۲۰۲۲ تابعیت ایسلند را نیز دارد. آثار او شعر، نثر، گفت‌وگو و ترجمه را در ترکیبی می‌آمیزند که از مرز قالب‌های رایج ادبی فراتر می‌رود.
او به‌ویژه برای ترجمه‌هایش از ادبیات کلاسیک یونان شناخته می‌شود؛ سنتی که بر نوشته‌هایش، از متن اپرا و نقد ادبی تا رمان منظوم «خودزندگی‌نامه (اتوبیوگرافی) سرخ» در سال ۱۹۹۸، تاثیر عمیقی گذاشته است.
آکادمی سوئد گفت تقریبا تمام تولید ادبی کارسون بر «تلاقی وسواس واژه‌شناس نسبت به کلمات و میل شاعر به خلق معنای تازه» متمرکز بوده است.
در اثر نمایشی «نورما جین بیکرِ تروا»، منتشرشده در سال ۲۰۱۹، کارسون روایت هلن تروا در نمایشنامه «هلن» اوریپید را با داستان مرلین مونرو درمی‌آمیزد.
آکادمی سوئد همچنین مجموعه «شناور» در سال ۲۰۱۶ را نمونه‌ای از کاوش کارسون در امکانات نوشتن معرفی کرد.
این اثر از ۲۲ کتابچه با موضوعات مختلف تشکیل شده است که می‌توان آنها را با هر ترتیبی خواند.
خودزندگی‌نامه سرخ، که اغلب مهم‌ترین اثر او خوانده می‌شود، به گفته آکادمی توانایی کارسون در پیوند دادن سنت ادبی کلاسیک با زمانه حاضر را نشان می‌دهد؛ با پرسش‌هایی مانند اینکه وقتی کسی را دوست دارید که سرانجام نابودتان خواهد کرد، چه اتفاقی می‌افتد؟
زندگی پس از پروست و تجربه پارکینسون
کارسون پس از هفت سال خواندن «در جست‌وجوی زمان ازدست‌رفته» مارسل پروست، کتاب «تمرین آلبرتین» را درباره یکی از شخصیت‌های آن نوشت.
او در مصاحبه‌ای با رادیوی سی‌بی‌سی در سال ۲۰۱۶ گفت پس از پایان رمان، احساساتی شبیه علائم ترک را تجربه کرده است: «فکر می‌کنید زندگی بعد از پروست ادامه دارد، اما خیلی خاکستری به نظر می‌رسد.»
کارسون پس از تشخیص پارکینسون، در دهه هشتم زندگی‌اش، یادگیری بوکس را آغاز کرد. او در سال ۲۰۲۴ درباره تاثیر بیماری بر دست‌خطش گفت: «از شرم، پاراگراف‌های کامل را خط می‌زنم … شرمِ بدخطی.»
او که در دانشگاه‌های کانادا و آمریکا ادبیات کلاسیک تدریس کرده، خود را هنرمند تجسمی نیز می‌داند و سرودن شعر را به ساختن یک شی تشبیه می‌کند.
انتخابی از میان گزینه‌های مطرح
به گزارش خبرگزاری رویترز، کارسون در پیش‌بینی‌های بنگاه شرط‌بندی لَدبروکس از گزینه‌های اصلی دریافت جایزه امسال بود.
انتخاب‌های آکادمی سوئد همواره بحث‌برانگیز بوده‌اند؛ منتقدان به نادیده گرفتن نویسندگانی مانند لئو تولستوی، ویرجینیا وولف و خورخه لوئیس بورخس اشاره می‌کنند. مدافعان می‌گویند معرفی سنت‌های ادبی کمترشناخته‌شده نیز بخشی از وظیفه آکادمی است.
سال گذشته، نوبل ادبیات ۲۰۲۵ به لاسلو کراسناهورکایی، نویسنده مجارستانی، رسید. نویسنده‌ای که سوزان سانتاگ او را «استاد آخرالزمان» نامیده است.
جوایز نوبل بر اساس وصیت آلفرد نوبل، مخترع دینامیت و بازرگان سوئدی، بنیان گذاشته شدند و از سال ۱۹۰۱ اهدا می‌شوند.
بیش از ۵۶ هزار نفر در این نظرسنجی اینستاگرامی شرکت کردند. ۲۳ درصد شرکت‌کنندگان گفتند این فشارها هم به مردم و هم به حکومت آسیب می‌زند و در مقابل، ۹ درصد نیز معتقدند بیشترین فشار به حکومت وارد می‌شود.
از نظر جنسیت، حدود ۷۶ درصد شرکت‌کنندگان در نظرسنجی را مردان و ۲۴ درصد را زنان تشکیل می‌دهند.
در شاخص سن نیز بیشترین مشارکت، مربوط به رده سنی ۲۵ تا ۳۴ سال با حدود ۳۸ درصد است.
سنین ۳۵ تا ۴۴ سال ۲۹ درصد و رده سنی ۱۸ تا ۲۴ و ۴۵ تا ۵۴ سال هر کدام ۱۲ درصد را تشکیل می‌دهند.
بررسی هزاران کامنت ثبت‌شده زیر این پرسش نشان می‌دهد بحث تنها بر سر این نیست که چه کسی هزینه بیشتری می‌پردازد.
مخاطبان درباره تورم و کمبود کالا، نقش مسئولان در انتقال فشار به خانوارها، تاثیر تحریم بر درآمد حکومت و همچنین امکان تغییر سیاسی در نتیجه فشار خارجی، استدلال‌های متفاوتی مطرح کرده‌اند.
معیشت در مرکز بحث
مهم‌ترین مضمون در میان پیام‌هایی که آسیب به مردم را برجسته می‌کنند، دشوارتر شدن زندگی روزانه است.
شهروندان از افزایش قیمت‌ها، فرسایش درآمد، کاهش قدرت خرید و سنگین‌تر شدن بار زندگی خانواده‌های کم‌درآمد سخن گفته‌اند.
برخی با اشاره به مشکلات درمان و دسترسی به دارو هشدار داده‌اند پیامدهای تحریم برای همه یکسان نیست و شهروندانی که منابع مالی کمتری دارند، زودتر تحت فشار قرار می‌گیرند.
یکی از مخاطبان نوشت: «فقط مردم کمرشان خم می‌شود.»
توصیفی که این شهروند به کار برده، بازتاب‌دهنده استدلالی پرتکرار است: حتی هنگامی که هدف رسمی فشارها حکومت است، هزینه‌های اقتصادی می‌تواند از مسیر قیمت کالاها و خدمات به زندگی عمومی منتقل شود.
چرا بسیاری از مسئولان مصون مانده‌اند؟
در بخش دیگری از کامنت‌ها، مساله اصلی شکاف میان زندگی مردم و مقام‌های حکومتی است.
نویسندگان استدلال کرده‌اند که دسترسی به ثروت، منابع ارزی، موقعیت‌های رانتی و امکانات ویژه، ممکن است مسئولان و نزدیکان آنان را از بخشی از فشارها دور نگه دارد.
این برداشت در برخی پیام‌ها با انتقاد از فساد و نحوه تخصیص منابع دولتی همراه است.
یک شهروند نوشت: «بار اصلی فشار روی مردم است. اگرنه، حکومت که خوشحال هم می‌شود ببیند مردم روز به روز بدبخت‌تر می‌شوند.»
گروهی دیگر گفته‌اند حکومت خود نیز از محدودیت‌های اقتصادی، کاهش درآمدها و دشوارتر شدن تامین منابع آسیب می‌بیند، اما می‌تواند بخشی از این هزینه را به مردم منتقل کند. بنابراین برای آنان، پاسخ به پرسش یک انتخاب ساده میان دو طرف نیست؛ شدت آسیب و مسیر انتقال آن اهمیت دارد.
فشار موقت یا هزینه‌ای بی‌نتیجه؟
یکی از پررنگ‌ترین اختلاف‌نظرها درباره نسبت رنج کنونی و چشم‌انداز تغییر سیاسی است.
شماری از کاربران با وجود اذعان به آسیب دیدن شهروندان، تحمل فشار را به امید تضعیف یا تغییر حکومت، قابل قبول می‌دانند.
در یکی از کامنت‌ها آمده است: «مردم تحمل می‌کنند، چون برای رسیدن به فردای ایران آزاد، این رنج ارزشش را دارد.»
در سوی دیگر، مخالفان چنین رویکردی گفته‌اند هیچ تضمینی وجود ندارد که فشار اقتصادی به تغییر مطلوب منجر شود.
از نگاه آنان، فرسایش سفره خانواده‌ها ممکن است سریع‌تر و ملموس‌تر از هر اثر سیاسی بر ساختار قدرت رخ دهد.
برخی نیز سیاست‌های آمریکا و عملکرد حکومت ایران را هم‌زمان در تشدید فشار بر زندگی مردم موثر دانسته‌اند.
در چند کامنت، تحریم به درمانی دردناک تشبیه شده است؛ تشبیهی که نشان می‌دهد حتی میان موافقان افزایش فشار خارجی نیز آگاهی از هزینه انسانی آن وجود دارد.
در مقابل، شهروندان دیگری معتقدند تبدیل شدن این هزینه به تغییر سیاسی روشن، فرضی اثبات‌نشده است و نمی‌توان از پیش درباره آن اطمینان داشت.
نتیجه‌ای فراتر از سه گزینه
بررسی جواب‌ها، غلبه برداشت «آسیب بیشتر به مردم» را در میان پاسخ‌دهندگان به پرسش ایران‌اینترنشنال نشان می‌دهد. اما هم‌زمان، تصویر پیچیده‌تری نیز ارائه شده است: برخی اثر فشار را منفی و بی‌حاصل دانسته‌اند؛ برخی آن را پرهزینه اما از نظر سیاسی ضروری قلمداد کرده‌اند؛ و عده‌ای نیز میان آثار فوری بر خانوار و آثار احتمالی درازمدت بر حکومت، تمایز قائل شده‌اند.
این تفاوت مهم است، زیرا انتخاب گزینه «مردم» لزوما به معنای مخالفت با تمام اشکال فشار خارجی نیست؛ همان‌طور که انتخاب گزینه «حکومت» الزاما به معنای انکار دشواری‌های معیشتی مردم نیست.
نظرات شهروندان نشان می‌دهند موضع‌گیری درباره فشارهای آمریکا با برداشت مخاطبان از مسئولیت حکومت، تجربه اقتصادی شخصی و امید یا تردید نسبت به تغییر سیاسی، درهم‌تنیده است.
به گفته منابع مطلع، ماموران انتظامی پس از شنیدن بوق زدن‌های خودروی حامل احمدرضا و امیرحسین فیضی به نشانه شادی، این خودرو را تعقیب کردند و با شلیک ۳۶ گلوله جنگی به سوی آن، دو برادر را کشتند.
یک منبع مطلع نزدیک به خانواده فیضی به ایران‌اینترنشنال گفت پدر خانواده همراه دو فرزندش، چند نفر از همکاران و همسر یکی از همکارانش، از مهرشهر کرج به سمت فردیس حرکت می‌کردند.
به گفته این منبع، خیابان‌های فردیس مملو از خودروها و شهروندانی بود که با بوق زدن ابراز شادی می‌کردند. سرنشینان خودروی خانواده فیضی نیز تنها بوق می‌زدند که در فلکه دوم فردیس با واکنش یکی از ماموران انتظامی مواجه شدند.
پس از درگیری لفظی مامور با سرنشینان، نیروهای مستقر در فلکه سوم از طریق بی‌سیم مطلع شدند و خودرو را متوقف کردند.
در جریان توقف، یکی از ماموران با همکار پدر خانواده درگیر شد و مامور دیگری با قنداق سلاح شیشه‌های عقب خودرو را شکست.
این منبع تاکید کرد ماموران هنگام شکستن شیشه‌ها متوجه حضور دو فرزند خانواده در صندلی عقب شدند.
به گفته او، پدر برای دور کردن فرزندانش از محل درگیری حرکت کرد، اما ماموران درخواست نیروی کمکی کردند و یگان امداد نیز به تعقیب خودرو پیوست.
تعقیب هفت دقیقه‌ای و شلیک گلوله‌های جنگی
بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، ماموران انتظامی و یگان امداد در جریان تعقیبی حدود هفت دقیقه‌ای، ۳۶ گلوله جنگی به سوی خودروی خانواده فیضی شلیک کردند.
خودرو پس از خروج از فلکه سوم وارد جاده ملارد شد. پیش از رسیدن به پل ارتش، امیرحسین متوجه شد احمدرضا هدف گلوله قرار گرفته است. او پدرش را صدا زد و تلاش کرد برادر کوچک‌ترش را که دیگر واکنشی نشان نمی‌داد، به هوش بیاورد.
پدر خانواده برای نجات فرزندانش مسیر خود را به خیابان دخانچی، میدان ارغوان و سپس مسیر سه‌بانده تغییر داد، اما تعقیب و تیراندازی ادامه یافت.
به گفته منبع نزدیک به خانواده، ماموران در بخشی از مسیر که تردد خودروها کمتر بود، خودرو را به رگبار بستند و حتی پس از توقف کامل آن در نزدیکی یک ایستگاه آتش‌نشانی، دو گلوله دیگر شلیک کردند.
اصابت گلوله به قلب احمدرضا و پهلوی امیرحسین
پس از توقف خودرو، ماموران سرنشینان را با ضرب‌وشتم بیرون کشیدند.
به گفته منبع مطلع، پدر ابتدا منتظر پیاده شدن فرزندانش بود، اما وقتی آنها از خودرو خارج نشدند، متوجه شد هر دو هدف گلوله قرار گرفته‌اند.
یک گلوله به قلب احمدرضا ۱۵ ساله و گلوله دیگری به پهلوی امیرحسین ۱۹ ساله اصابت کرده بود.
این منبع از تاخیر در انتقال امیرحسین به مرکز درمانی خبر داد.
به گفته او، ماموران با درخواست پدر برای انتقال فرزندانش به بیمارستان شهدای سلامت مخالفت کردند و آنها را به درمانگاه رسالت در فلکه پنجم فردیس بردند.
ماموران دلیل این تصمیم را قرار داشتن درمانگاه در حوزه استحفاظی خود اعلام کردند.
خانواده فیضی معتقدند درمانگاه رسالت امکانات لازم را برای رسیدگی به مجروحان گلوله جنگی نداشت و تاخیر در درمان، فرصت نجات امیرحسین را از بین برد.
بر اساس این روایت، پس از اعتراض خانواده به کشته شدن دو فرزندشان، نیروهای لباس‌شخصی اعضای خانواده را ضرب‌وشتم کردند.
ماموران سپس پیکرهای دو برادر را در کاورهای سیاه قرار دادند و به مکانی نامعلوم بردند.
چهار روز خودداری از تحویل پیکرها و فشار برای خاکسپاری
بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، نهادهای امنیتی به مدت چهار روز از تحویل پیکرهای احمدرضا و امیرحسین به خانواده خودداری کردند.
در این مدت، خانواده تحت فشار قرار گرفت و سرانجام با خاکسپاری دو فرزندش در آرامستان دورافتاده «بهشت علی» موافقت کرد.
منبع نزدیک به خانواده گفت پذیرش محل تعیین‌شده برای خاکسپاری، تنها با هدف پایان دادن به بلاتکلیفی و دفن هرچه سریع‌تر دو برادر صورت گرفت.
این سازمان پنج‌شنبه ۱۶ مهر نوشت: «برای سال‌ها، ایران جزو کشورهایی بوده است که بیشترین آمار اعدام را در سطح جهان داشته و طبق تحقیقات سازمان عفو بین‌الملل، حداقل ۲۱۵۹ نفر در سال ۲۰۲۵ در این کشور اعدام شده‌اند.»
فرانت لاین دیفندرز کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را جنبشی خودجوش به رهبری زندانیان توصیف کرد که در چارچوب آن، زندانیان ده‌ها زندان ایران هر سه‌شنبه در اعتراض به مجازات اعدام دست به اعتصاب غذا می‌زنند.
حائری که شهریورماه پس از سه سال و نیم حبس آزاد شد، در دوران زندان هدف حملات فیزیکی قرار گرفت و سلول انفرادی و فشارهای قضایی را تجربه کرد.
با این حال، او به فعالیت‌های خود در دفاع از حقوق زندانیان، از جمله حق حیات آنان، ادامه داد.
حائری به‌دلیل شرایط امنیتی ایران نتوانست در مراسم اهدای جایزه در دوبلین حضور یابد.
این فعال حقوق بشر در پیامی گفت: «آنها مرگ می‌خواهند در حالی که ما برای زندگی مبارزه می‌کنیم. من مطمئنم که در مبارزه ما برای حق حیات، شکستی در کار نخواهد بود.»
در کنار حائری، لاوریندا مانوئل گوویا از آنگولا، آدا ویکتوریا کائتانو از برزیل، عمر خالد از هند و لیلیانا نشیچ از صربستان به‌عنوان چهار برنده دیگر جایزه مدافعان حقوق بشر در معرض خطر در سال ۲۰۲۶ معرفی شدند.
کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همچنان در زندان‌های ایران ادامه دارد. این کارزار سه‌شنبه ۱۴ مهر، در صد‌وچهل‌ویکمین هفته فعالیت خود، از اعتصاب غذای زندانیان در ۶۶ زندان در اعتراض به مجازات اعدام خبر داد.
این کارزار در تازه‌ترین بیانیه خود، اعدام را نقض حق حیات و ابزاری برای ایجاد وحشت و خاموش کردن اعتراضات دانست و خواستار همبستگی مخالفان مجازات اعدام شد.
جمهوری اسلامی از زمان خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ دست‌کم ۷۰ زندانی سیاسی را اعدام کرده است که دست‌کم نیمی از آنان در ارتباط با این اعتراضات محکوم شده بودند.
در تازه‌ترین مورد، حکم اعدام علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی، از معترضان خیزش دی‌ماه، ۱۳ مهر به اجرا درآمد.
جایزه‌ای برای حمایت از مدافعان حقوق بشر
جایزه سالانه «مدافعان حقوق بشر در معرض خطر» در سال ۲۰۰۵ از سوی سازمان فرانت لاین دیفندرز پایه‌گذاری شد تا از افرادی قدردانی شود که با وجود تهدیدهای جدی علیه امنیت و جان خود، نقشی برجسته در دفاع از حقوق دیگران ایفا کرده‌اند.
هدف این جایزه، علاوه بر قدردانی از فعالیت‌های مدافعان حقوق بشر، افزایش توجه عمومی به تلاش‌ها و خطراتی است که آنان با آن مواجه‌اند.
برندگان همچنین می‌توانند در صورت تمایل، از حمایت‌های این سازمان در زمینه «امنیت فیزیکی و دیجیتال، کنش‌گری، پدیداری و رفاه» بهره‌مند شوند.
آلن گلاسگو، مدیرعامل فرانت لاین دیفندرز، ۱۶ مهر در مراسم اهدای این جایزه در «کالج ترینیتی» دوبلین گفت با وجود شرایط نگران‌کننده مدافعان حقوق بشر در سراسر جهان، نسلی از کنشگران همچنان به امکان ساختن آینده‌ای بهتر باور دارند.
او افزود: «برندگان امسال، مدافعانی را از هر گوشه جهان نمایندگی می‌کنند که با شجاعت و به‌صورت صلح‌آمیز برای عدالت و برابری ایستادگی می‌کنند.»
گلاسگو با اشاره به خطراتی چون بازداشت خودسرانه، شکنجه، تهدید به مرگ، آزار قضایی و افترا تاکید کرد برندگان این جایزه با وجود چنین فشارهایی حاضر به سکوت نشده‌اند.
پیش‌تر در ششم مهر، مجمع پارلمانی شورای اروپا جایزه حقوق بشر واتسلاو هاول سال ۲۰۲۶ را به نسرین ستوده، وکیل ایرانی، به پاس سال‌ها فعالیت او در دفاع از حقوق بشر، مخالفت با حجاب اجباری و مجازات اعدام اعطا کرد.
