مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا: یک نفتکش در تنگه هرمز هدف پرتابه ناشناس قرار گرفت
مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا پنج‌شنبه ۹ مهر اعلام کرد گزارشی از یک منبع ثالث دریافت کرده است که بر اساس آن، یک نفتکش هنگام عبور از تنگه هرمز با یک پرتابه ناشناس برخورد کرده و دچار آتش‌سوزی شده است.
بر اساس این هشدار، خدمه نفتکش سالم گزارش شده‌اند، اما میزان خسارت واردشده به کشتی و پیامدهای زیست‌محیطی این حادثه هنوز مشخص نیست.
مرکز عملیات تجارت دریایی بریتانیا اعلام کرد مقام‌ها در حال بررسی این حادثه‌اند و به کشتی‌های عبوری توصیه کرد با احتیاط از منطقه عبور کنند و هرگونه فعالیت مشکوک را گزارش دهند.
در این هشدار هویت نفتکش و منشا پرتابه اعلام نشده است.
چهار سال پس از کشته‌شدن مهسا ژینا امینی و آغاز خیزش «زن، زندگی، آزادی»، سازمان عفو بین‌الملل جان‌باختن ۳۷۷ شهروند در جریان سرکوب اعتراض‌ها را مستند کرده است؛ ۳۲۶ نفر در خیابان و هنگام اعتراض‌ها کشته شدند و ۵۱ نفر دیگر در بازداشتگاه، پس از آزادی یا در شرایط مشکوک جان باختند.
سازمان عفو بین‌الملل در گزارش خود اعلام کرد نام بیش از ۱۵۰ نفر دیگر را نیز در اختیار دارد که پس از راستی‌آزمایی اعلام خواهد کرد.
بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، ۵۵ درصد جان‌باختگان خیزش مهسا در دو هفته نخست اعتراض‌های خیابانی کشته شدند. در این دوره ۱۷۸ نفر جان باختند.
موج دوم سرکوب در مهرماه ۴۹ کشته بر جا گذاشت که بیش از نیمی از آنان در استان‌های کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی جان باختند. در موج سوم، از چهلم مهسا امینی تا سالگرد اعتراض‌های آبان ۹۸ نیز دست‌کم ۹۵ معترض و شهروند کشته شدند.
مجموع جان‌باختگان این سه دوره ۳۲۲ نفر است. عفو بین‌الملل در بخش دیگری از گزارش خود شمار افرادی را که در خیابان و هنگام اعتراض‌ها کشته شدند، ۳۲۶ نفر اعلام کرده است.
سرکوب در ۲۶ استان
عفو بین‌الملل کشته‌شدن معترضان را در ۶۹ شهرستان از ۲۳ استان مستند کرده است. با احتساب افرادی که در بازداشتگاه یا پس از آزادی جان باختند و همچنین پرونده‌های مشکوک، دامنه جغرافیایی این موارد به ۲۶ استان می‌رسد.
۳۰ شهریور ۱۴۰۱، ستاد کل نیروهای مسلح دستور سراسری برای برخورد قاطع و شدید با هر تجمع صادر کرد. همان روز دست‌کم ۶۰ نفر در ۱۲ استان کشته شدند که گسترده‌ترین روز سرکوب خیزش «زن، زندگی، آزادی» به شمار می‌آید.
هشتم مهر، در مرگبارترین روز اعتراض‌ها، ماموران انتظامی در «جمعه خونین زاهدان» از پشت‌بام کلانتری به نمازگزاران معترض شلیک کردند و ۸۷ نفر را کشتند. یک دختر شش ساله که بر اثر اصابت قوطی گاز اشک‌آور جان باخت، از جمله کشته‌شدگان بود.
۱۳ آبان نیز پس از نماز جمعه در خاش، ۱۱ نفر با شلیک از پشت‌بام فرمانداری در خیابان جان باختند. ۲۵ آبان در ایذه خوزستان نیز هفت نفر با گلوله کشته شدند؛ کیان پیرفلک، پسر ۹ ساله‌ای که همراه خانواده‌اش در خودرو هدف قرار گرفت، از جمله آنان بود.
دست‌کم ۲۳۳ مورد «کشتار غیرقانونی»
عفو بین‌الملل با بررسی پرونده ۳۲۶ جان‌باخته نتیجه گرفته است که در دست‌کم ۲۳۳ مورد، کشتار غیرقانونی رخ داده و استفاده از نیروی مرگبار بر اساس حقوق بین‌الملل قابل توجیه نبوده است.
این سازمان تاکید کرده است که نیروهای امنیتی و حکومتی در هیچ‌یک از این موارد با تهدید فوری جانی یا خطر آسیب جدی روبه‌رو نبودند. در ۹۳ پرونده دیگر نیز به گفته عفو بین‌الملل، شواهد به کشتار غیرقانونی دلالت دارد، اما تحقیقات بیشتری لازم است.
تمرکز کشته‌شدگان در چند استان
سیستان و بلوچستان با ۱۰۶ کشته، حدود یک‌سوم جان‌باختگان خیابانی خیزش «زن، زندگی، آزادی» را به خود اختصاص داده است. در استان تهران نیز دست‌کم ۳۰ کشته خیابانی ثبت شده که ۱۶ نفر از آنان در پایتخت جان باختند.
سه استان کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی با مجموع ۹۵ کشته، دومین کانون بزرگ سرکوب معترضان بودند. بر اساس این گزارش، حدود ۷۰ درصد کشته‌های خیابانی در سه کانون جغرافیایی در شرق، مرکز و غرب ایران ثبت شدند؛ تمرکزی که عفو بین‌الملل آن را تصادفی نمی‌داند.
بیش از ۳۰۰ نفر با شلیک کشته شدند
بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، ۳۰۲ نفر با شلیک تفنگ نظامی، مسلسل، کلت یا ساچمه فلزی کشته شدند. در دست‌کم ۴۵ مورد، ساچمه‌ها از فاصله‌ای چنان نزدیک شلیک شدند که آسیبی مشابه گلوله جنگی ایجاد کردند.
۱۳ شهروند نیز بر اثر ضرب‌وجرح با باتون و در یک مورد با چاقو جان باختند. هشت نفر بر اثر خفگی ناشی از گاز اشک‌آور و دو نفر نیز در پی برخورد خودروی نیروهای امنیتی کشته شدند.
هدف‌گیری چشم و صورت معترضان و رهگذران بخش دیگری از سرکوب خیزش مهسا بود. به گزارش نیویورک‌تایمز، تنها در سه بیمارستان بزرگ تهران بیش از ۵۰۰ نفر با آسیب شدید چشمی، اغلب بر اثر اصابت گلوله‌های ساچمه‌ای، بستری شدند.
همزمان با خیزش «زن، زندگی، آزادی»، ۱۴۰ چشم‌پزشک در ایران با امضای نامه‌ای به این برخورد اعتراض کردند. سازمان حقوق بشر ایران نیز پس از بررسی ۱۳۸ مورد، هدف‌گیری چشم و صورت را عمدی و سازمان‌یافته ارزیابی کرد.
چهار سال پس از کشته‌شدن مهسا ژینا امینی و آغاز خیزش «زن، زندگی، آزادی»، عفو بین‌الملل زنجیره فرماندهی سرکوب اعتراض‌ها را مستند کرده و ۸۷ مقام جمهوری اسلامی را مسئول جنایات علیه بشریت شناخته است؛ زنجیره‌ای که از بالاترین سطوح حکومت تا نیروهای مستقر در خیابان امتداد داشت.
عفو بین‌الملل، علی خامنه‌ای، فرمانده کل نیروهای مسلح وقت، را آمر اصلی معرفی کرده است. بر اساس این گزارش، خامنه‌ای فرماندهان اصلی سرکوب را منصوب کرده بود و محمد باقری، رییس ستاد کل نیروهای مسلح وقت، بر اجرای دستورات او نظارت داشت.
این گزارش همچنین به نقش فرماندهان سپاه پاسداران، نیروی انتظامی، ارتش و وزیر دفاع وقت اشاره کرده است. بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، این مقام‌ها در نامه‌ای به خامنه‌ای گفته بودند تا «آخرین قطره خون» در برابر معترضان می‌ایستند.
شورای عالی امنیت ملی و وزارت کشور
به گزارش عفو بین‌الملل، راهبرد سرکوب خیزش مهسا در شورای عالی امنیت ملی، به ریاست ابراهیم رییسی و دبیری علی شمخانی، تدوین شد؛ شورایی که مصوبات آن با امضای رهبر جمهوری اسلامی لازم‌الاجرا می‌شد.
عفو بین‌الملل نقش احمد وحیدی، وزیر کشور وقت، را نیز مهم ارزیابی کرده است. وحیدی علاوه بر ریاست شورای امنیت کشور، به‌عنوان جانشین خامنه‌ای در امور نیروی انتظامی، هدایت فراجا را برعهده داشت.
شوراهای تامین استان‌ها و شهرستان‌ها نیز برای برقراری وضعیت اضطراری و سرکوب معترضان، زیر نظر جانشین خامنه‌ای در فراجا و شورای امنیت کشور اقدام کردند.
۲۷ فرمانده نیروی انتظامی در فهرست عفو بین‌الملل
عفو بین‌الملل، نیروی انتظامی را خط مقدم سرکوب توصیف کرده و ۲۷ فرمانده پلیس را مسئول شناخته است. در راس این ساختار حسین اشتری، فرمانده وقت نیروی انتظامی، قرار داشت که فرماندهان انتظامی استان‌ها و شهرستان‌ها را منصوب کرده بود.
این گزارش دو بازوی خیابانی نیروی انتظامی را نیز به‌طور جداگانه مسئول شناخته است: پلیس پیشگیری، بزرگ‌ترین شاخه نیروی انتظامی، و یگان ویژه به فرماندهی حسن کرمی که حدود ۶۰ هزار نیرو در اختیار داشت.
بر اساس این گزارش، دستور سرکوب از ستاد کل نیروهای مسلح به مرکز فرماندهی و کنترل کشوری نیروی انتظامی منتقل و سپس در سراسر کشور اجرا شد.
نام ۳۳ فرمانده سپاه پاسداران در گزارش
عفو بین‌الملل نام ۳۳ فرمانده سپاه پاسداران را نیز در فهرست مسئولان سرکوب آورده است. حسین سلامی، فرمانده وقت سپاه پاسداران، در راس این بخش از ساختار قرار داشت و همزمان فرماندهی قرارگاه ثارالله برای سرکوب اعتراض‌ها در تهران را برعهده داشت.
محمد پاکپور، فرمانده وقت نیروی زمینی سپاه پاسداران، نیز نیروهای تحت فرمان خود را برای سرکوب اعتراض‌ها به نقاط مختلف کشور اعزام کرد.
در آذربایجان غربی و کردستان، محمدتقی اصانلو، فرمانده قرارگاه «حمزه سیدالشهدا»، و در کرمانشاه، محمدنظر عظیمی، فرمانده قرارگاه نجف اشرف، به گزارش عفو بین‌الملل مسئولان اصلی سرکوبی بودند که به کشته‌شدن ۹۵ نفر منجر شد.
در تهران بزرگ نیز حسن حسن‌زاده، فرمانده سپاه «محمد رسول‌الله»، هدایت نیروهای امنیتی سپاه پاسداران و بسیج را برای سرکوب اعتراض‌ها برعهده داشت.
بسیج؛ پایین‌ترین حلقه زنجیره سرکوب
عفو بین‌الملل بسیج را پایین‌ترین حلقه این ساختار معرفی کرده است؛ نهادی شبه‌نظامی و زیرمجموعه سپاه پاسداران که بر اساس این گزارش ۶۰ هزار پایگاه در مساجد دارد، آموزش استفاده از سلاح می‌دهد و از کودکان برای سرکوب استفاده می‌کند.
این سازمان همچنین گزارش داده است که حقوق نیروهای بسیج در جریان سرکوب معترضان با حقوق کادر رسمی سپاه پاسداران برابر بوده است.
بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، شبکه سرکوب بسیج شامل هزار گردان امنیتی «امام علی»، دو هزار گردان امنیتی «بیت‌المقدس»، ۵۰۰ گردان رزمی «امام حسین» و ۲۰۰ گردان کماندویی «فاتحین» بوده است.
اسناد داخلی درباره دستور سرکوب
گزارش عفو بین‌الملل بر اسناد داخلی جمهوری اسلامی نیز متکی است. دستور رییس ستاد کل نیروهای مسلح به کلانتری‌ها برای برخورد شدید با هر تجمع و دستور فرمانده انتظامی مازندران برای سرکوب معترضان تا حد مرگ، از جمله این اسناد است.
اسناد دیگری نیز به اعزام گردان‌های سرکوب، پنهان کردن پرونده تجاوز و پرداخت هزینه نیروها برای سه ماه سرکوب مربوط است. عفو بین‌الملل مجموعه این اسناد را مستندات وجود یک زنجیره واحد سرکوب و وقوع جنایات علیه بشریت توصیف کرده است.
ساختار سرکوب چهار سال بعد
چهار سال پس از خیزش «زن، زندگی، آزادی»، شماری از مقام‌هایی که در این گزارش از آنها به‌عنوان آمران سرکوب و کشتار نام برده شده، در حملات اسرائیل و آمریکا کشته شده‌اند. علی خامنه‌ای، محمد باقری، علی شمخانی، حسین سلامی و غلامرضا سلیمانی از جمله این مقام‌ها هستند.
بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، ساختار سرکوب جمهوری اسلامی با مجتبی خامنه‌ای، علی عبداللهی، محسن رضایی، احمد وحیدی و حسین طائب بازسازی شده است.
عفو بین‌الملل می‌گوید نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی از شهریور تا آذر ۱۴۰۱ صدها معترض و رهگذر، از جمله ده‌ها کودک، را به‌طور غیرقانونی کشتند، صدها نفر را با شلیک ساچمه فلزی نابینا کردند و ده‌ها هزار نفر را بازداشت کردند. بر اساس این گزارش، هیچ‌یک از مقام‌های جمهوری اسلامی برای این کشتار پاسخگو نشده‌اند.
پیام‌های تازه رسیده از مخاطبان به ایران‌اینترنشنال از تشدید فشار مستقیم بر دانش‌آموزان برای عضویت در بسیج، شرکت در برنامه‌ها و تجمعات حکومتی و رعایت ضوابط ایدئولوژیک در مدارس حکایت دارد.
به‌گفته دانش‌آموزان، این فشارها در برخی موارد با تهدید به کسر نمره، برخورد انضباطی و حضور نیروهای مسلح همراه شده است.
عضویت اجباری در بسیج و پویش «جان‌فدا»
مخاطبی از ساوه نوشته است که به دانش‌آموزان پسر در مقطع متوسطه اعلام شده که عضویت همه آنها در بسیج الزامی است.
دانش‌آموزی از هنرستان آزادی در تهران هم گفت تعدادی از افراد حامی حکومت که ماسک به صورت داشتند، همراه با یک روحانی وارد مدرسه شدند و دانش‌آموزان را به اجبار در حیاط جمع کردند.
به گفته او، به دانش‌آموزان پرچم و سربند داده شد و چند نفر نیز مجبور شدند شعارهایی را تکرار کنند و از آنها فیلم گرفته شد.
یکی از والدین که ساکن کاشان است، گفت دانش‌آموزان اول متوسطه در مدرسه «زارع» برای شرکت در «رزمایش جان‌فدا» فراخوانده شده‌اند و او اجازه نخواهد داد فرزندش در این برنامه شرکت کند.
او همچنین عنوان کرد که آموزش‌وپرورش در حال شست‌وشوی مغزی دانش‌آموزان است.
مخاطبی دیگر گفت هفتم مهر نیروهای بسیج به مدرسه آنها آمده و از دانش‌آموزان ۱۴ ساله خواسته‌اند برای «شکست دشمن» در پویش جان‌فدا ثبت‌نام کنند.
دانش‌آموزی از تبریز هم در پیامی به ایران‌اینترنشنال نوشت هشتم مهر، دانش‌آموزانی که معلم نداشتند را به اجبار و تحت عنوان «جان‌فدا» برای راهپیمایی به خیابان بردند.
شهروندی از تهران گلایه کرده است که معلمان به‌دلیل کمبود وقت ناچارند از کیفیت آموزش کم کنند و از بخش‌هایی بگذرند، اما در عوض مدرسه ساعت‌ها برای نمایش‌های مضحک ایدئولوژیک وقت می‌گذارد.
ویدیوها و پیام‌های رسیده به ایران‌اینترنشنال کماکان از حضور نیروهای مسلح و خودروهای نظامی و اجرای برنامه‌های بسیج و آموزش کار با اسلحه به کودکان در شماری از مدارس حکایت دارند.
مخاطبی از اصفهان خبر داد نهم مهرماه مقابل برخی مدارس این شهر، نیروهای پلیس با سلاح حضور داشته‌اند و در برخی مناطق نیز ون‌های گشت ارشاد به چشم خورده است.
دانش‌آموز پایه دهم مدرسه نمونه دولتی مصلی‌نژاد در مشهد گفت نهم مهر تعداد زیادی نیروی بسیج و سپاه در مدرسه آنها حضور یافته و نیروهای مسلح مقابل در مدرسه مستقر بودند.
به‌گفته این دانش‌آموز، یک خودرو ضدشورش نیز به محل آورده شده و حضور این نیروها موجب ترس دانش‌آموزان شده است.
شهروندی از اهواز در پیامی به ایران‌اینترنشنال نوشته است که از زمان آغاز سال تحصیلی چند خودرو پلیس مقابل مدرسه آنها مستقر شده‌اند.
او در ادامه نوشته که ماموران با دانش‌آموزان برخورد تند دارند، مقنعه آنها را می‌کشند، بر سرشان فریاد می‌زنند، گاهی آنها را هل می‌دهند و از آنها بازجویی می‌کنند.
به‌گفته این مخاطب، این وضعیت باعث «ترس و استرس شدید» دانش‌آموزان شده است.
پیشتر نیز ویدیوها و پیام‌هایی درباره استقرار خودروها و ون‌های مجهز به بلندگو، پخش مداوم نوحه و حضور نیروهای نظامی در محوطه برخی مدارس، از جمله در استان البرز به دست ایران‌اینترنشنال رسیده بود.
فشار بر سر حجاب و ظاهر دانش‌آموزان
بخش دیگری از پیام‌های رسیده به ایران‌اینترنشنال از فشار بر دانش‌آموزان دختر بر سر حجاب، پوشش و ظاهر آنها حکایت دارد.
دانش‌آموزی از یزد گفت در مدرسه آنها یک پلیس زن حضور دارد و دانش‌آموزان تهدید شده‌اند که در صورت نپوشیدن مقنعه با آنها برخورد فیزیکی خواهد شد.
یک دانش‌آموز دیگر هم گفت از زمان بازگشایی مدارس، فشار بر دانش‌آموزان بر سر حجاب اجباری افزایش یافته و حتی بالا زدن آستین هنگام انجام کار نیز با تذکر و برخورد همراه است.
او در ادامه افزود گاهی شدت برخورد و فشار از سوی معلمان و مدیران بر سر حجاب به‌حدی بالاست که دانش‌آموزان را به گریه می‌اندازند.
دانش‌آموزی که ساکن شیراز است هم خبر داد که در برخی دبیرستان‌ها برای کاشت ناخن یا همراه داشتن تلفن همراه جریمه نقدی تعیین شده است.
بر اساس این روایت، مبلغ جریمه برای کاشت ناخن ۲۰۰ هزار تومان و برای ضبط تلفن همراه یک میلیون تومان اعلام شده است.
یکی از دانش‌آموزان در پیامی نوشت معلم دینی و برخی دیگر از معلمان به آنها اعلام کرده‌اند ۱۰ نمره از ۲۰ نمره درسی آنها از طریق شرکت در تجمعات شبانه حکومتی به دست می‌آید.
به‌گفته این محصل، از آنها خواسته شده است که با چادر و پرچم در تجمعات شبانه حکومتی شرکت کنند و عکس و فیلم حضور خود را برای معلمان بفرستند.
دانش‌آموز پایه نهمی از اهواز هم گفت از ابتدای سال تحصیلی، به‌جای تمرکز بر تدریس، بخش قابل توجهی از وقت مدرسه صرف صحبت درباره آمریکا، اسرائیل و رهبر جمهوری اسلامی شده است.
مخاطبی ساکن کرج هم نوشت در مدارس این شهر تمرکز زیادی بر نماز جماعت، درس پرورشی، حفظ شعر و دیگر فعالیت‌های مشابه گذاشته شده است.
همزمان، گزارش‌هایی از فشار بر معلمان نیز منتشر شده است. در جلسه‌ای که روز سوم مهر برای معلمان یک مدرسه در استان بوشهر برگزار شده، از آموزگاران خواسته شده تا هرگونه سخن سیاسی یا انتقادی کودکان را زیر نظر گرفته و به مسئولان گزارش کنند.
دونالد ترامپ، رییس‌جمهور یآمریکا، پنج‌شنبه ۹ مهر با سفر به تگزاس و اوکلاهما یک کارزار انتخاباتی فشرده ۳۲ روزه را آغاز می‌کند تا به نامزدهای جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر کمک کند؛ انتخاباتی که حزب او برای حفظ اکثریت شکننده خود در کنگره با رقابتی دشوار روبه‌رو است.
به‌گزارش رویترز ترامپ قصد دارد چهره اصلی کارزار جمهوری‌خواهان باشد و در شماری از رقابت‌های نزدیک مجلس نمایندگان و سنا برای حمایت از نامزدهای این حزب وارد میدان شود. با این حال، برخی نامزدهای جمهوری‌خواه درباره اینکه حضور پررنگ رییس‌جمهوری به سود آنها تمام خواهد شد، اطمینان ندارند.
برخی از این نامزدها همچنین بیش از گذشته حاضر شده‌اند در موضوعاتی که موجب نارضایتی رأی‌دهندگان شده، از ترامپ فاصله بگیرند؛ از جمله جنگ ایران و گسترش مراکز داده با مصرف بالای برق.
ترامپ چهارشنبه در مراسمی در کاخ سفید به هوادارانش گفت که دولت او تاکنون در معرفی دستاوردهای اقتصادی‌اش از زمان بازگشت او به قدرت در ژانویه ۲۰۲۵ عملکرد ضعیفی داشته است.
نارضایتی رأی‌دهندگان از نحوه مدیریت اقتصاد از سوی ترامپ باعث تغییر نقشه انتخاباتی شده و به‌گفته تحلیلگران سیاسی، برخی کرسی‌هایی که پیشتر برای جمهوری‌خواهان امن تلقی می‌شدند، اکنون در انتخابات نوامبر رقابتی شده‌اند.
ترامپ گفت: «من وارد میدان می‌شوم چون هیچ‌کس این دستاوردها را معرفی نمی‌کند. ما در تبلیغ عملکردمان بسیار ضعیف عمل می‌کنیم و در اداره کشور عملکرد فوق‌العاده‌ای داریم. اما پیام را به مردم خواهیم رساند. نباید کار سختی باشد.»
رقابت پرهزینه در تگزاس
تگزاس یکی از هشت حوزه رقابتی سناست و انتظار می‌رود کن پکستون، دادستان کل تگزاس و نامزد جمهوری‌خواه سنا، در برنامه ترامپ در شمال دالاس در کنار او ظاهر شود.
این دیدار پس از افشای یک فایل صوتی از پکستون مورد توجه قرار گرفته است. در این فایل، او ظاهرا به گروهی از حامیان مالی گفته بود کنوانسیون انتخاباتی میان‌دوره‌ای ترامپ در ماه سپتامبر به او و دیگر نامزدهای جمهوری‌خواه آسیب زده است.
ستاد پکستون این فایل را «مهملات دستکاری‌شده» خوانده است. ترامپ نیز چهارشنبه گفت چیزی درباره آن نشنیده و افزود: «می‌توانم به شما بگویم که کنوانسیون فوق‌العاده بود.»
ترامپ در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان از پکستون، که با جنجال‌هایی روبه‌رو بوده، در برابر سناتور وقت جان کورنین حمایت کرد. نتیجه این رقابت جمهوری‌خواهان را ناچار کرده است برای دفاع از یک کرسی که به‌طور سنتی برای این حزب امن محسوب می‌شد، هزینه زیادی صرف کنند. پکستون اکنون با جیمز تالاریکو، نامزد دموکرات‌ها، رقابت می‌کند.
ترامپ قرار است در بازدید از کارخانه «پیتربیلت موتورز» در دنتون تگزاس، از سیاست‌های تعرفه‌ای و تجاری دولت خود دفاع کند. کاخ سفید می‌گوید تعرفه‌های وضع‌شده بر کامیون‌ها در دوره ترامپ به افزایش اشتغال کمک کرده است.
دولت آمریکا می‌گوید این تعرفه‌ها به شرکت‌هایی مانند «پَکار»، مالک پیتربیلت، امکان داده بیش از دو هزار شغل در سراسر آمریکا ایجاد کنند که حدود هزار مورد آن در کارخانه تگزاس بوده است.
با این حال، افزایش بهای سوخت ناشی از پیامدهای اقتصادی جنگ ایران به یکی از مشکلات انتخاباتی تبدیل شده است. هزینه سوخت کامیون‌های دیزلی و بنزینی در تگزاس اخیرا به سطوح بی‌سابقه‌ای رسیده است.
براساس داده‌های انجمن اتومبیل آمریکا، AAA، قیمت گازوئیل دو هفته پیش در تگزاس به رکورد ۵ دلار و ۹۷ سنت برای هر گالن رسید. متوسط قیمت بنزین نیز نسبت به همین زمان در سال گذشته نزدیک به ۴۴ درصد افزایش یافته و به ۳ دلار و ۹۲ سنت در هر گالن رسیده است.
ترامپ پس از برنامه خود در تگزاس، در شهر دورانت در جنوب اوکلاهما گردهمایی انتخاباتی برگزار خواهد کرد. اوکلاهما از پایگاه‌های قدرتمند جمهوری‌خواهان است و ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ بیش از ۶۶ درصد آرای این ایالت را به دست آورد.
کمیته ملی جمهوری‌خواهان که این گردهمایی را سازمان‌دهی می‌کند، گفته است انتخاب دورانت در نزدیکی مرز تگزاس تا حدی با هدف جذب هواداران تگزاسی صورت گرفته است.
ترامپ جمعه کارزار خود را در آلاباما ادامه خواهد داد؛ ایالتی که آن نیز از پایگاه‌های سنتی محافظه‌کاران است و رقابت شاخص و نزدیکی در آن جریان ندارد.
او شنبه وارد میدان انتخاباتی رقابتی‌تری در اوهایو خواهد شد. ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ با ۵۵ درصد آرا در این ایالت پیروز شد، اما جان هوستد، سناتور جمهوری‌خواه، اکنون با رقابتی نزدیک برای انتخاب مجدد مواجه است.
ترامپ همچنین قرار است دوشنبه برای حمایت از سناتور پیت ریکتس در نبراسکا گردهمایی برگزار کند؛ رقابتی که در حال حاضر احتمال پیروزی جمهوری‌خواهان در آن بالا ارزیابی می‌شود.
سفرهای پیش رو آغاز مرحله‌ای فشرده از فعالیت انتخاباتی ترامپ در فاصله حدود یک ماه تا انتخابات میان‌دوره‌ای است؛ انتخاباتی که نتیجه آن تعیین خواهد کرد جمهوری‌خواهان می‌توانند اکثریت محدود خود در مجلس نمایندگان و سنا را حفظ کنند یا نه.
چهار سال پس از کشته‌شدن ژینا مهسا امینی و آغاز خیزش «زن، زندگی، آزادی»، سازمان عفو بین‌الملل در گزارشی بیش از ۱۱۰۰ صفحه‌ای اعلام کرد مقام‌های جمهوری اسلامی برای سرکوب اعتراض‌ها به‌طور نظام‌مند ظرفیت‌های حکومتی را بسیج کردند و مرتکب جنایات علیه بشریت شدند.
خبر کشته شدن مهسا ژینا امینی، دختر ۲۲ ساله کرد اهل سقز، ۲۵ شهریور ۱۴۰۱ در بیمارستان کسری در تهران منتشر شد. یک روز بعد، همزمان با خاکسپاری او، اعتراض‌ها در سقز و سنندج آغاز شد و در سومین روز، شماری از معترضان در کردستان با شلیک ماموران حکومتی کشته شدند.
سرکوب معترضان یک روز بعد به استان‌های دیگر گسترش یافت. ۳۰ شهریور، پس از دستور ستاد کل نیروهای مسلح به نیروی انتظامی، دست‌کم ۶۰ نفر تنها در یک روز و در ۱۲ استان کشته شدند.
اعتراض‌های خیابانی در طول ۹۶ روز سه موج عمده را پشت سر گذاشت. موج نخست پس از جان‌باختن مهسا امینی آغاز شد. موج دوم با فراخوان چند گروه فعال برای اعتراض سراسری و سپس مراسم چهلم مهسا امینی و دیگر کشته‌شدگان شهریور ادامه یافت. سومین و بزرگ‌ترین موج نیز همزمان با سالگرد سرکوب اعتراض‌های آبان ۹۸ شکل گرفت.
از اوایل آذر ۱۴۰۱ و در پی سرکوب اعتراض‌ها، حضور خیابانی معترضان کاهش یافت، اما اعتراض‌ها به شکل‌های دیگری ادامه پیدا کرد. جمهوری اسلامی ۱۷ و ۲۱ آذر محسن شکاری و مجیدرضا رهنورد، دو معترض بازداشت‌شده، را اعدام کرد.
کودکان و جوانان؛ بخش بزرگی از جان‌باختگان
عفو بین‌الملل سن دقیق یا تقریبی ۳۲۳ نفر از جان‌باختگان خیزش «زن، زندگی، آزادی» را ثبت کرده است. در میان آنان یک پسر دو ساله، یک دختر شش ساله، دو پسر ۹ ساله و همچنین افرادی در دهه‌های هفتم و هشتم زندگی قرار دارند.
بر اساس این گزارش، ۵۶ نفر از کشته‌شدگان کودک و ۲۹ نفر نوجوانان ۱۸ و ۱۹ ساله بودند. در مجموع ۲۰۹ نفر، معادل حدود دو سوم جان‌باختگان ثبت‌شده، کمتر از ۳۰ سال داشتند.
عفو بین‌الملل همچنین کشته‌شدن ۳۲۶ نفر را در خیابان‌ها، محل اعتراض‌ها یا محدوده استقرار نیروهای امنیتی و نظامی ثبت کرده است. ۱۸ نفر پس از بازداشت در بازداشتگاه جان باختند، ۱۰ نفر پس از آزادی بر اثر عوارض دوران بازداشت جان خود را از دست دادند و ۲۳ نفر نیز پس از آنچه این سازمان «ناپدیدسازی قهری» خوانده، جان باختند.
این سازمان کشته‌شدگان خیابانی را در ۶۹ شهرستان از ۲۳ استان ثبت کرده است. با احتساب مرگ در بازداشت و پرونده‌های مشکوک، دامنه جغرافیایی این موارد به ۲۶ استان می‌رسد.
سیستان و بلوچستان با ۱۰۶ کشته بیشترین شمار جان‌باختگان را داشته است. در سه استان کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی نیز در مجموع ۹۵ نفر کشته شدند.
بازداشت ده‌ها هزار نفر همزمان با سرکوب خیابانی
همزمان با سرکوب اعتراض‌های خیابانی، ده‌ها هزار نفر بازداشت شدند. دانش‌آموزان، دانشجویان، وکلا، خبرنگاران، فعالان مدنی و خانواده‌های دادخواه در میان بازداشت‌شدگان بودند.
بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، نیروهای حکومتی در مواردی با هجوم به خانه‌ها افراد را بازداشت کردند و در موارد دیگر، افراد را در خیابان با خودروهای بدون پلاک به مکان‌های نامعلوم انتقال دادند. شماری از خانواده‌ها نیز گاه برای هفته‌ها از سرنوشت بستگان بازداشت‌شده خود بی‌خبر ماندند؛ وضعیتی که عفو بین‌الملل آن را «ناپدیدسازی قهری» توصیف کرده است.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی نیز بازداشت‌شدگان را با اتهام‌های سنگینی از جمله محاربه محاکمه کرد و بر اساس این گزارش، متهمان از انتخاب وکیل محروم شدند.
گزارش شکنجه و خشونت جنسی در بازداشتگاه‌ها
عفو بین‌الملل در بخش دیگری از گزارش خود اعلام کرد شکنجه بازداشت‌شدگان در جریان خیزش انقلابی «زن زندگی آزادی» گسترده و سازمان‌یافته بوده است.
شاهدان عینی از ضرب‌وجرح با باتون و زنجیر، شلاق، شوک الکتریکی، آویزان کردن و حبس طولانی‌مدت در سلول انفرادی گزارش دادند. بر اساس این گزارش، بازداشت‌شدگان همچنین با شکنجه روانی از جمله اعدام نمایشی، تهدید به تجاوز و پخش صدای شکنجه دیگران روبه‌رو شدند.
نیمی از شاهدان عینی مورد استناد عفو بین‌الملل نیز از تجاوز یا دیگر اشکال خشونت جنسی در بازداشتگاه‌ها خبر دادند.
