رالف رانگنیک، سرمربی اتریش، پس از تساوی با الجزایر در جام جهانی، گمانهزنیها درباره تبانی دو تیم برای نتیجهای که به سود هر دو بود و منجر به حذف ایران شد را رد کرد. او گفت پایان دراماتیک این مسابقه که باعث صعود هر دو تیم به مرحله حذفی شد، بهترین گواه بر نبود هرگونه تبانی است.
پیش از مسابقه که در ورزشگاه اروهد کانزاس سیتی برگزار شد، همه میدانستند که تساوی، اتریش را به عنوان تیم دوم گروه J و برای نخستین بار در ۴۴ سال گذشته راهی مرحله حذفی جام جهانی میکند و الجزایر نیز به عنوان یکی از بهترین تیمهای سوم به مرحله یکشانزدهم نهایی صعود خواهد کرد.
به همین دلیل، احتمال رقم خوردن نتیجهای که به سود هر دو تیم باشد، از مهمترین موضوعات پیش از مسابقه بود. پس از مسابقه هم که منجر به حذف تیم ملی ایران از جام جهانی شد، برخی از مجریان صدا و سیمای جمهوری اسلامی احتمال شرطبندی و تبانی دو تیم را مطرح کردند.
رانگنیک اما گفت معتقد است که اتفاقات پایانی مسابقه باید به همه تئوریهای توطئه پایان دهد: «در مسابقهای که با نتیجه ۳ بر ۳ تمام میشود، هیچکس نمیتواند تصور کند توافقی در کار بوده است؛ بهویژه با اتفاقاتی که در ۹۰ ثانیه پایانی دیدیم.»
بازی در وقتهای تلفشده به اوج هیجان رسید.
ریاض محرز، کاپیتان الجزایر، در دقیقه ۹۳ تیمش را ۳ بر ۲ پیش انداخت، اما ساشا کالایدزیچ، مهاجم تعویضی اتریش، با آخرین ضربه مسابقه گل تساوی را به ثمر رساند.
اتریش دو بار با گلهای مارکو آرناتوویچ و مارسل زابیتسر پیش افتاده بود، اما الجزایر با گلهای رفیق بلغالی و ریاض محرز بازی را به تساوی کشاند و سپس از حریف پیش افتاد تا اینکه گل دیرهنگام کالایدزیچ نتیجه را ۳ بر ۳ کرد.
به گزارش رویترز، رانگنیک گفت: «اگر سه دقیقه مانده به پایان کسی میگفت چنین اتفاقی خواهد افتاد، حتما فکر میکردید دیوانه است. حدود ۴۰ سال است که مربیگری میکنم و مسابقهای با چنین روند دراماتیک و غیرقابل پیشبینی به یاد ندارم.»
او افزود: «بیشتر مردم انتظار نتیجه صفر-صفر یا یک-یک را داشتند، اما بازی ۳ بر ۳ شد. باورکردنی نیست. رختکن غرق در شور و هیجان است. اگر آلفرد هیچکاک چنین داستانی نوشته بود، احتمالا میگفتم کاملا دیوانه شده است.»
سرمربی اتریش همچنین این ادعا را که دو تیم در دقایق پایانی به تساوی رضایت داده بودند، رد کرد و گفت بازیکنان تا پیش از گل محرز همچنان برای پیروزی تلاش میکردند.
او گفت: «هر کسی ۱۵ دقیقه پایانی بازی را دیده باشد، میداند هیچ نشانهای وجود نداشت که بازیکنان بخواهند مسابقه با تساوی تمام شود. به نظر من هر دو تیم به دنبال پیروزی بودند.»
او افزود: «هیچکس نمیتواند به من بگوید که ناگهان در دقیقه ۹۳ کسی تصمیم گرفته باشد بگوید: "حالا بیایید یک گل دیگر بزنیم."»
خاطره تلخ جام جهانی ۱۹۸۲
ولادیمیر پتکوویچ، سرمربی الجزایر، نیز از نتیجه مسابقه ابراز رضایت کرد؛ در حالی که پیش از بازی، خاطره «رسوایی خیخون» در جام جهانی ۱۹۸۲ همچنان بر فضای مسابقه سایه انداخته بود؛ دیداری که در آن آلمان غربی و اتریش با نتیجهای که به سود هر دو بود، باعث حذف الجزایر شدند.
پتکوویچ گفت: «بسیار خوشحالم که در نهایت فوتبال پیروز شد. نتیجه ۳ بر ۳ خودش همه چیز را بیان میکند.»
الجزایر در مرحله یکشانزدهم نهایی به مصاف سوییس خواهد رفت؛ تیمی که پتکوویچ بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۱ هدایت آن را بر عهده داشت. اتریش نیز با اسپانیا، قهرمان اروپا، روبهرو خواهد شد.
رانگنیک گفت معتقد است هر اتفاقی ممکن است رخ دهد.
او افزود: «این را در چند ثانیه پایانی مسابقه دیدید. چه کسی فکر میکرد ترکیه پس از تنها دو بازی حذف شود؟ بنابراین بسیار خوشحالیم که از سختترین گروه مسابقات، به عنوان تیم دوم صعود کردیم و این کار اصلا آسان نبود.»
کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال ایران در این یادداشت اینستاگرامی نوشت: «این روزها، پس از حذف تیم فوتبال از جام جهانی، واکنشهای متفاوتی دیده میشود. در کنار ناراحتی عده ای از هواداران، بسیاری از مردم نیز از این نتیجه ابراز خوشحالی کردهاند. این اتفاق، پیش از آنکه یک مسئله فوتبالی باشد، یک پیام اجتماعی است؛ پیامی که نمیتوان آن را با تحلیل فنی، تاکتیک یا آمار مسابقات توضیح داد.
به عقیده محمد خاکپور، «فوتبال زمانی زیباست که مردم احساس کنند تیم، بازتابی از خودشان است؛ شادیاش شادی آنهاست و رنجش رنج آنها. اما هرگاه این پیوند عاطفی سست شود، پیراهن دیگر بهتنهایی نمیتواند احساس تعلق ایجاد کند.»
او همچنین نوشت: «اعتماد، مهمترین سرمایه یک تیم ملی است؛ سرمایهای که نه با بودجه ساخته میشود و نه با تبلیغات، بلکه با همدلی، صداقت و احساس همراهی با مردم شکل میگیرد.
خاکپور در بخشی از یادداشت خود نوشت نوشت: «فوتبال فقط یک بازی نیست؛ یک پدیده اجتماعی است. شاید به همین دلیل است که مردم هیچوقت فقط نتیجه یک مسابقه را قضاوت نمیکنند، بلکه رابطهای را که میان یک تیم و جامعه شکل گرفته است نیز میسنجند.»
او با اشاره به احساسات متناقض مردم نسبت به نتایج تیم ملی در جام جهانی نوشت: «مردم ممکن است از یک شکست فوتبالی خوشحال نباشند؛ اما گاهی از فروریختن تصویری خوشحال میشوند که دیگر آن را واقعی نمیدانند. مردم میان «نمایش» و «واقعیت» تفاوت قائلاند. آنها شاید اشتباهات فنی را ببخشند، اما احساس دوری و بیاعتمادی را بهسادگی فراموش نمیکنند.»
کاپیتان پیشین تیم ملی نوشت: «شاید مهمترین درس این جام جهانی، نه درباره فوتبال، بلکه درباره جامعه باشد: هیچ تیم ملی بدون سرمایه اجتماعی، واقعاً ملی نخواهد بود. پیراهن تیم ملی زمانی معنا پیدا میکند که مردم احساس کنند احترام، همدلی و مسئولیتپذیری نیز همراه آن پوشیده شده است.»
او نوشت: «فوتبال در نهایت با گل و امتیاز زنده نمیماند؛ با قلب مردم زنده میماند. و قلب مردم را نمیتوان با نمایش به دست آورد؛ فقط با صداقت میتوان حفظ کرد.»
پس از حذف تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی، شماری از شهروندان با ارسال پیامهایی به ایراناینترنشنال، این نتیجه را نه صرفاً یک ناکامی ورزشی، بلکه بازتاب مواضع سیاسی برخی بازیکنان تیم در سالهای اخیر توصیف کردند.
در بسیاری از این پیامها، نام رامین رضاییان بیش از دیگر بازیکنان تکرار شد. کاربران با اشاره به حضور او و دیگر بازیکنان تیم در تجمعات حکومتی پس از اعتراضات سراسری و اظهاراتشان درباره کشتار دیماه، نوشتند که حذف تیم «سالها پیش» و در زمان فاصله گرفتن از مردم رقم خورده بود. یکی از شهروندان خطاب به رضاییان نوشت: «شما خیلی وقت پیش حذف شدید؛ همانجا که به جاویدنامان پشت کردید.»
گروهی دیگر از مخاطبان، شکست تیم را با مفاهیمی مانند «کارما» یا «آه خانوادههای دادخواه» توصیف کردند و نوشتند این نتیجه، پیامد حمایت برخی بازیکنان از حکومت و بیتوجهی به سرکوب معترضان است. در شماری از پیامها آمده بود که «دعای خیر مردم» دیگر پشت این تیم نبود و به همین دلیل نتوانست به مرحله بعدی جام جهانی صعود کند.
برخی از مخاطبان نیز تیم کنونی را با بازیکنانی که در سالهای گذشته مواضع متفاوتی اتخاذ کرده بودند، مقایسه کردند. در تعدادی از پیامها از رشید مظاهری به عنوان نمونه بازیکنی یاد شد که به گفته شهروندان «در کنار مردم ایستاد». در مقابل، از اعضای فعلی تیم به دلیل آنچه «حمایت از رژیم» یا «نادیده گرفتن سرکوب مردم» خوانده شد، انتقاد شد.
در بخش دیگری از واکنشها، مخاطبان تاکید کردند که این تیم دیگر از حمایت عمومی برخوردار نیست. برخی نوشتند که برخلاف دورههای گذشته، این بار خبری از گردهماییهای گسترده برای تماشای مسابقات یا دعا برای پیروزی تیم نبود و حتی شماری از مردم از حذف آن ابراز خوشحالی کردند. یکی از شهروندان نوشت: «این تیم، تیم ملی و مردمی نیست؛ از باختش بیشتر خوشحال میشویم.»
همچنین تعدادی از شهروندان به گل مردود اعلامشده شجاع خلیلزاده اشاره کردند و آن را به اظهارات پیشین او درباره تقدیم گل به رهبر جمهوری اسلامی پیوند زدند. برخی دیگر نیز با اشاره به اشکهای رامین رضاییان پس از حذف ایران، نوشتند که این نتیجه پیامد انتخابهای سیاسی بازیکنان است.
وجه مشترک بسیاری از این پیامها، پیوند زدن نتیجه ورزشی تیم با مواضع سیاسی بخشی از بازیکنان و تاکید بر این بود که از نگاه این شهروندان، حمایت اجتماعی و موفقیت ورزشی از یکدیگر جدا نیستند و فاصله گرفتن از افکار عمومی، در نهایت بر سرنوشت تیم نیز تاثیر گذاشته است.
