وداع احساسی با گواردیولا؛ «او برای همیشه رئیس ما خواهد بود»
روزنامه گاردین، شامگاه یکشنبه، سوم خرداد، در گزارشی به روزهای باشکوه منچسترسیتی تحت هدایت پپ گواردیولا و وداع احساسی هواداران با این سرمربی بزرگ پرداخته است.
روزنامه گاردین، شامگاه یکشنبه، سوم خرداد، در گزارشی به روزهای باشکوه منچسترسیتی تحت هدایت پپ گواردیولا و وداع احساسی هواداران با این سرمربی بزرگ پرداخته است.
طرفداران سیتی، در بازی خداحافظی پپ مقابل استونویلا به مردی ادای احترام کردند که آنها را به کهکشانی برد که تنها تعداد انگشتشماری از تیمهای فوتبال جهان توانستهاند آن را تجربه کنند.
هواداران با تکرار این جمله که «او برای همیشه رئیس ما خواهد بود»، از پپ قدردانی کردند.
سوفی هوپ، یکی از هواداران قدیمی منچسترسیتی، احساس خود را با گریه و اندوه شدید توصیف میکند. فضای اطراف ورزشگاه اتحاد آکنده از حس فقدان است؛ غمی که همه میدانستند روزی فرا میرسد، اما اطلاع از آن هم از تلخیاش کم نمیکند.
مدیران باشگاه شاید نظر دیگری داشته باشند، اما این باشگاهی است که پپ گواردیولا در طول ۱۰ سال گذشته آن را از نو ساخت.
این دوران برای منچسترسیتی یک عصر طلایی و درخشان بود؛ باشگاهی که در دوران مدرن، روزگار سیاه و سختی را هم پشت سر گذاشته است. سقوط به دسته سوم فوتبال انگلستان در استوک و شکستهای پیاپی در زمین منچستریونایتد و یورکسیتی، اکنون به خاطراتی دور تبدیل شدهاند.
فرآیند تغییر و تحول باشگاه حتی پیش از ورود گواردیولا در یک دهه قبل آغاز شده بود و همه چیز بر اساس نیازها و خواستههای او شکل گرفت. با پخش شدن آهنگهای خاطرهانگیز باشگاه، بازیکنانی مانند ایلکای گوندوگان، ادرسون و فرناندینیو دوباره به میدان آمدند.
سوفی هوپ میگوید که پیوند او با سیتی فراتر از فوتبال است و این باشگاه را بخشی از دیانای و خانواده خود میداند. پپ گواردیولا سطح بینظیری از لذت، هیجان، شادی و افتخار را برای این باشگاه به ارمغان آورد.
این هوادار یادآوری میکند که جانشین گواردیولا، اولین مربی خواهد بود که پدرش که در سال ۲۰۲۱ درگذشت، او را نخواهد دید. با این حال، شادی و خوشبختی عظیمی که پپ به زندگی او و شهر منچستر بخشید، هرگز تکرار یا فراموش نخواهد شد.
گواردیولا یک سفر جادویی و شگفتانگیز را برای سیتی خلق کرد. او هواداران پرشمار تیم را به سفرهای همراه با پیروزی در ورزشگاه رئالمادرید و بسیاری دیگر از تاریخیترین استادیومهای اروپا برد.
سیتی در این مسابقات نه تنها برنده شد، بلکه برتری کامل خود را به رخ کشید. خاطرهانگیزترین آنها شب فینال استانبول بود؛ جایی که سیتی اولین جام لیگ قهرمانان اروپا را با گل رودری در یک بازی نفسگیر مقابل اینترمیلان به دست آورد.
اندی هوپر، یکی دیگر از هواداران، میگوید پپ ما را به کهکشانی برد که کمتر تیمی آن را تجربه میکند.
او دوران کودکی خود و تماشای بازیها به همراه پدربزرگش در ورزشگاه «مین روت» را به یاد میآورد؛ دورانی که تیم حتی به یک نیمهنهایی مهم هم نمیرسید و به دسته اول سقوط کرد. پدربزرگش همیشه میگفت که آنها روزی بازخواهند گشت و اکنون اندی پسر هفتسالهاش را به استانبول برد تا اوج دوران پپ و ثبت سهگانه تاریخی را تماشا کند.
پپ فقط یک سرمربی نبود، او یکی از خود هواداران بود که با تمام وجود شهر را دوست داشت و در برابر هر هجومی از تیم دفاع میکرد. او مسیر باشگاه را از پایینترین نقطه در دوران «پیتر سوئیلز» به بالاترین و عجیبترین قلههای موفقیت رساند.
موفقیتهای ورزشی سبک زندگی مردم را تغییر میدهد. گواردیولا کیفیت زندگی دهها هزار نفر را با سبک بازی زیبا و بالا بردن جامها بهبود بخشید. همه مردم این شهر، این «منچستری کاتالونیایی» را پذیرفتند؛ مردی که عاشق منچستر بود، در مرکز شهر زندگی میکرد، با برادران گالگر دوست شد و به فرهنگ محلی احترام میگذاشت.
هوپ اشاره میکند که دیگران مورینیو را «آقای خاص» مینامیدند، اما او هرگز به پای پپ نمیرسد؛ چرا که پپ واقعاً منچستر را به عنوان شهر خود در آغوش کشید.
بسیاری از عاشقان گواردیولا در سکوهای توسعهیافته ضلع شمالی ورزشگاه که به افتخار او نامگذاری شده است، مستقر شدند. این اتفاق به ثبت رکورد حضور ۶۰,۳۳۲ تماشاگر در ورزشگاه اتحاد کمک کرد که وداعی شایسته بود.
باشگاه روز یکشنبه از این سکوها رونمایی کرد و قرار است مجسمهای نیز در محوطه ورزشگاه نصب شود تا نام این مربی را برای همیشه ماندگار کند.
تمام اقلام یادگاری مربوط به گواردیولا، از پرچمها گرفته تا شالگردنها، به فروش میرسیدند. گروهی از هواداران در سکوی شرقی با تیشرتهایی ظاهر شدند که روی آنها عبارت «سپاس پپ» به زبان مادری او، یعنی کاتالونیایی، نقش بسته بود.
نقاشی دیواری بزرگی از چهره گواردیولا روی دیوار خانهای روبروی ورزشگاه کشیده شده است و هیچ شانسی برای فراموش شدن او وجود ندارد.
هواداران احتمالاً به دنبال پیدا کردن همان ساحلی خواهند بود که گواردیولا قرار است تابستان را در آنجا سپری کند؛ آنها حتی با پرتاب کردن توپهای ساحلی در ورزشگاه، آغاز زندگی جدید او را شبیهسازی کردند.
گواردیولا خودش باید دستمال به همراه میآورد، زیرا چشمان او زمانی که برناردو سیلوا، دیگر اسطوره در حال رفتن باشگاه را در آغوش کشید، پر از اشک شد. او بدون داشتن دستمال، مجبور شد اشکهایش را با تیشرت مخصوص خود پاک کند.
این بازیکن پرتغالی با تشویق ایستاده تماشاگران و تونل افتخار بازیکنان دو تیم مواجه شد. گواردیولا وقتی این بازیکن وفادار ۹ فصل اخیر را بغل کرد، تازه متوجه عمق ماجرا شد. اندکی بعد، جان استونز نیز با همین تشویق ایستاده و تونل افتخار روبهرو شد.
شعار «ما گواردیولا را داریم» بارها در ورزشگاه طنینانداز شد و سرمربی تیم در حالی که برای آخرین بار این جو را تجربه میکرد، اشک ریخت. ماه آبی منچستر در دوران گواردیولا به بالاترین نقطه خود رسید؛ این ماه دوباره طلوع خواهد کرد اما هرگز به این درخشندگی نخواهد بود.
گواردیولا صحبتهای خود را اینگونه پایان داد: «در سالهای آینده، اگر من را در آمریکا، اروپا یا هر جای دیگری دیدید و هوادار منچسترسیتی بودید، بیایید و مرا در آغوش بکشید. من به آن نیاز خواهم داشت.» هواداران نیز به این آغوش نیاز خواهند داشت.
