بارسلونای جوان و ارزشمند؛ بازگشت غرور و افتخار به کاتالونیا
بارسلونا با هدایت هانسی فلیک دوباره روی قله فوتبال اسپانیا ایستاد و نشان داد که چگونه میتوان از دل بحران، یک امپراتوری جدید بنا کرد.
بارسلونا با هدایت هانسی فلیک دوباره روی قله فوتبال اسپانیا ایستاد و نشان داد که چگونه میتوان از دل بحران، یک امپراتوری جدید بنا کرد.
بارسا شب گذشته در ورزشگاه خانگی، با پیروزی مقتدرانه در الکلاسیکو، دومین قهرمانی پیاپی خود را در لالیگا جشن گرفت.
بارسلون که برای قطعی کردن جام تنها به یک تساوی نیاز داشت، با گلهای زودهنگام مارکوس رشفورد و فران تورس، حریف خود را درهم کوبید تا بیش از ۶۰ هزار هوادار حاضر در ورزشگاه دوباره فریاد قهرمانی سر دهند.
آکادمی «لاماسیا» قلب تپنده و ستون فقرات این تیم جوان است. باشگاه بارسلونا با درک صحیح از محدودیتهای مالی، بهجای ورود به رقابتهای فرسایشی در بازار نقلوانتقالات، بر گنجینههای درونی خود سرمایهگذاری کرد.
ظهور پدیدههایی نظیر لامین یامال، پائو کوبارسی، مارک برنال و مارک کاسادو در کنار نسل کمی قدیمیتر، مثل آلخاندرو بالده، گاوی و فرمین لوپز، تیمی را پدید آورده است که هویت کاتالان در رگهای آن جریان دارد.
این فوتبالیستها که با هزینهای بسیار ناچیز به تیم اصلی رسیدند، اکنون ارزششان به رقمی تبدیل شده است که خریدشان برای ثروتمندترین باشگاههای جهان نیز بسیار گران تمام خواهد شد.
مدیریت هوشمندانه خوان لاپورتا و دکو در انتخاب کادر فنی، نقطه عطف این تحول بود. آنها با کنار گذاشتن نماد باشگاه، یعنی ژاوی هرناندز، و سپردن سکان هدایت به هانسی فلیک، مسیری را انتخاب کردند که به پنج جام مختلف در دو سال گذشته، از جمله دو قهرمانی پیاپی لالیگا، ختم شد.
فلیک نهتنها از نظر تاکتیکی تیم را متحول کرد، بلکه از نظر انسانی نیز به الگوی محبوب هواداران تبدیل شد.
او در حالی شب گذشته تیمش را به سوی قهرمانی هدایت کرد که تنها چند ساعت پیش از مسابقه، پدر خود را از دست داده بود؛ تعهدی مثالزدنی که با تشویقهای بیامان هواداران در طول ۹۰ دقیقه پاسخ داده شد.
دکو در نقش مدیر ورزشی نیز با دقت و وسواس عمل کرد تا قطعات پازل فلیک تکمیل شود. او با جذب دنی اولمو، بازیکنی که بهسرعت در ترکیب جا افتاد، و همچنین انتخاب خوان گارسیا بهعنوان دروازهبانی تعیینکننده، کارایی تیم را به اوج رساند.
گارسیا بارها با مهارهای خود بارسا را در کورس قهرمانی حفظ کرد. جالب اینجاست که کل این سرمایهگذاریها هزینهای کمتر از ۷۵ میلیون یورو روی دست باشگاه گذاشت؛ رقمی که در دنیای امروز فوتبال برای خرید حتی یک ستاره معمولی هم کافی نیست.
اتحاد و روح تیمی در رختکن بارسلونا، رمز اصلی موفقیت در این فصل بود. رختکن بارسا تحت مدیریت عاطفی فلیک به یک «خانواده» تبدیل شد.
بازیکنان لاماسیا که از کودکی کنار هم رشد کردهاند، حالا در سطح اول فوتبال جهان با هماهنگی خیرهکنندهای بازی میکنند. این پیوند عمیق میان بازیکنان و هواداران، غرور ازدسترفته را به کاتالونیا بازگردانده است.
همیشه برای نشستن بر تخت پادشاهی فوتبال، نیازی به کیفهای پر از پول نیست. بارسلونا با تکیه بر فلسفه کلاسیک خود، یعنی اعتماد به جوانان و بازی تهاجمی، بار دیگر به الگویی برای فوتبال جهان تبدیل شده است.
این دومین قهرمانی متوالی در لالیگا، تنها یک جام ساده نیست؛ بلکه تثبیت قدرت نسلی است که میخواهد سالها بر فوتبال اسپانیا و اروپا سیطره داشته باشد.
