پیامهای رسیده به ایراناینترنشنال حاکی از تلاش برای بازداشت همراه با خشونت بتول گرامی، مادر جاویدنام سجاد صمدی، در مراسم پنجشنبه آخر سال است. بنیاد برومند خبر داده گرامی باوجود کتف شکسته، از بیمارستان به زندان گناباد منتقل شده است.
سجاد صمدی ۲۲ ساله، کارگر قالببندی ساختمان بود که ۱۸ دی در گناباد هدف گلوله قرار گرفت و بر اثر خونریزی شدید جان باخت.
پیکر او در آرامستان بهشت قاسمآباد نوقاب گناباد به خاک سپرده شد.
بر اساس اطلاعات دریافتی ایراناینترنشنال و همچنین تایید مرکز اسناد حقوق بشر ایران، جعفر جاویدی در تاریخ ۱۸ دی ماه با تجهیزات کمکهای اولیه پزشکی در محل اعتراضات حضور پیدا کرد تا به مداوای مجروحان بپردازد، اما در حین کمکرسانی به زخمیها از ناحیه پهلو هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت.
بهگفته شاهدان، پس از اصابت گلوله، یک آتشنشان به نام حمید مهدوی، که خود او نیز ساعاتی بعد کشته شد، او را بر دوش گرفت و از محل دور کرد.
جاویدی سپس با همراهی دوستانش به یک درمانگاه محلی منتقل شد، اما پزشک معالج در آنجا اعلام کرد که او هیچ نشانه حیاتی ندارد.
بر اساس این گزارش، خانواده و بستگان همان شب او را پس از جستوجوی بسیار یافتند و به دلیل شرایط امنیتی، با خودرو شخصی به منزل منتقل کردند.
پدر و مادر پیکر فرزندشان را در خانه غسل دادند، با ملحفه پوشاندند و او را به آرامستان بهشت رضا در مشهد برای انجام مراحل قانونی منتقل کردند.
گزارشها حاکی از آن است که مراسم تشییع و خاکسپاری جاویدی تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار شده است.
جعفر جاویدی پیشتر نیز در جریان اعتراضات سال ۱۴۰۱ بازداشت شده بود.
بر اساس گزارشهای تاییدشده، او پس از بازداشت در قیام مهسا، حدود ۱۵ روز تحت فشار برای اخذ اعتراف اجباری و شکنجه قرار گرفت، بهطوریکه از ناحیه فک، گوش و چشم دچار آسیبهای جدی شد.
جاویدی پس از انتقال به زندان وکیلآباد، در نهایت با قرار وثیقه آزاد شد، اما پس از آن حکم ۳۷ ماه زندان دریافت کرد. او در زمان کشته شدن با قرار وثیقه آزاد بود.
تایمز اسرائیل به نقل از گزارش میدانی آسوشیتدپرس نوشت که جنگ جاری، فشارهای اقتصادی و روانی موجود پس از سرکوب اعتراضات دیماه را تشدید کرده و زندگی روزمره شهروندان را بهشدت مختل کرده است.
زندگی زیر سایه انفجار و قطع ارتباط
بر اساس این گزارش، انفجارهای روزانه در شهرهایی مانند تهران به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده و به برخی خانهها آسیب رسانده است. همزمان، قطع گسترده اینترنت که از زمان اعتراضات آغاز شده، ارتباط مردم با جهان خارج و حتی در داخل کشور را دشوار کرده است.
یکی از ساکنان تهران گفت: «همه بدترین چیزهای ممکن را تجربه کردهایم؛ از کشتار و بازداشتها تا حالا جنگ.»
اقتصاد در آستانه فروپاشی
به نوشته این گزارش، بسیاری از کسبوکارهای خصوصی در آستانه تعطیلی قرار دارند. یک کارآفرین در حوزه تولید پوشاک چرمی گفت کاهش قدرت خرید و قطع اینترنت باعث شده فروش آنلاین تقریباً به صفر برسد و او ناچار به استفاده از پسانداز محدود خود شود.
این وضعیت در حالی است که کارکنان بخش دولتی همچنان حقوق دریافت میکنند، اما بخش خصوصی با کاهش ساعات کاری یا تعطیلی کامل مواجه شده است.
مهاجرت داخلی و فشار بر منابع
به نوشته آسوشیتدپرس بسیاری از شهروندان به مناطق شمالی کشور که کمتر هدف حملات قرار گرفتهاند، مهاجرت کردهاند. این امر فشار قابل توجهی بر منابع محلی، از جمله خدمات درمانی، وارد کرده است.
یک پزشک در رشت گفت تعداد بیماران تقریباً دو برابر شده و کمبود دارو بهویژه آنتیبیوتیکها به مشکلی جدی تبدیل شده است.
ریشههای بحران و تحریمها
در این گزارش به نقش تحریمهای آمریکا و جامعه بینالمللی در تشدید بحران اقتصادی اشاره شده است. بازگشت سیاست «فشار حداکثری» در دوره دوم ریاستجمهوری دونالد ترامپ و اعمال دوباره تحریمهای سازمان ملل، به گفته این گزارش، از عوامل کلیدی سقوط ارزش پول ملی ایران بوده است.
نگرانی از آینده؛ جنگ یا تثبیت حکومت؟
به نوشته تایمز اسرائیل، شهروندان ایرانی با احساسات متناقضی نسبت به جنگ مواجهاند. برخی آن را فرصتی برای تغییر میدانند، در حالی که دیگران نگراناند که در صورت توافق سیاسی، حکومت در موقعیتی قدرتمندتر تثبیت شود.
یک شهروند گفت: «ما به جایی رسیدهایم که حاضر هستیم جنگ را تحمل کنیم، فقط به امید رهایی.»
در مقابل، یک پزشک هشدار داد: «اگر توافقی حاصل شود، ممکن است با جمهوری اسلامی قویتر مواجه شویم.»
«نه رویا، نه شادی»
در پایان این گزارش، یکی از ساکنان ایران وضعیت کنونی را اینگونه توصیف میکند: «هیچ نشانهای از امید نیست؛ نه رویا، نه شادی. نگرانی درباره آینده همهچیز را در برگرفته است.»
در برخی مناطق، مردم با حضور در خیابانها، زدن بوق خودروها و ابراز شادی از پشت پنجره خانهها، به مرگ دیکتاتور تهران واکنش نشان دادند.
در این شب که برای بسیاری نماد پایان یک دیکتاتور تلقی میشد، نیروهای امنیتی و سرکوبگر جمهوری اسلامی در برخی نقاط دست به تیراندازیهای بیهدف زدند.
بر پایه روایتهای مردمی رسیده به ایراناینترنشنال، در جریان این تیراندازیها حداقل سه جوان در شهرهای خرمآباد و فردیس کرج جان خود را از دست دادند و تعدادی نیز بازداشت شدند.
نهال آهو قلندری؛ دختری که در خرمآباد هدف گلوله قرار گرفت
بر اساس این روایتها، نهال (کوثر) آهو قلندری، شهروند جوان اهل خرمآباد، شامگاه ۹ اسفند در پی تیراندازی در این شهر جان باخت.
گفته میشود او به همراه چند تن از دوستانش در محله «کیو» خرمآباد، در حال ابراز شادی بودند که خودروشان هدف تیراندازی قرار گرفت.
طبق این گزارشها، گلولهای به سینه نهال اصابت کرد و او در پی شدت جراحات جان خود را از دست داد. منابع محلی میگویند دوستان او تا رسیدن نیروهای امدادی در کنار وی ماندند، اما تلاشها برای نجات جانش بینتیجه ماند.
منابع نزدیک به خانواده اعلام کردهاند که پیکر نهال با تاخیر به خانواده تحویل داده شد. همچنین گفته میشود خانواده نهال برای معرفی او با عنوان «شهید» تحت فشار بودهاند.
احمدرضا و امیرحسین فیضی؛ دو برادر کشتهشده در فردیس کرج
در حادثهای دیگر در فلکه پنجم فردیس کرج، دو برادر به نامهای امیرحسین و احمدرضا فیضی، در شامگاه ۹ اسفند در اثر تیراندازی ماموران جان باختند. امیرحسین، ۱۹ ساله و دانشجو و احمدرضا، ۱۵ ساله و دانشآموز بود.
به گفته یکی از نزدیکان این خانواده، این دو برادر در خودرو پدرشان در حال تردد بودند و پس از انتشار خبر کشته شدن علی خامنهای با بوق زدن ابراز شادی میکردند که در فلکه پنجم فردیس هدف تیراندازی قرار گرفتند.
پس از به رگبار بستن خودرو و تیر خوردن احمدرضا و امیرحسین، ماموران مجددا به لاستیکهای خودرو تیراندازی کردند و پدر خانواده ناچار به توقف خودرو شد.
بر اساس روایت این منبع، احمدرضا از ناحیه قلب هدف گلوله قرار گرفت و در دم جان باخت. امیرحسین نیز که از ناحیه پهلو مجروح شده بود، دقایقی بعد در اثر شدت جراحات جان خود را از دست داد. پس از آن، ماموران در محل حادثه با بستگان قربانیان درگیر و مانع از همراهی آنان با مجروحان شدند.
این منبع همچنین اعلام کرده است که تحویل پیکر این دو برادر با تاخیر انجام شده و خانواده برای پیگیری وضعیت آنان با محدودیتهایی مواجه بودهاند.
تیراندازی به سوی شهروندان در منطقه چیتگر تهران، تصویری روشن از این سیاست است که در یک سو حامیان حکومت در امنیت کامل راهپیمایی میکنند و در سوی دیگر، صدای شلیک مستقیم گلوله به معترضانی شنیده میشود که تنها سلاح آنها شعارهای ضدحکومتی است.
«همه مسائل جنگی دیده میشوند»
اظهارات اخیر احمدرضا رادان، فرمانده کل انتظامی، نقطه عطفی در ادبیات سرکوب محسوب میشود. او با صراحت اعلام کرد که از این پس «همه مسائل جنگی دیده میشوند» و هرگونه حضور اعتراضی در خیابان، نه یک کنش مدنی، بلکه «اقدام دشمن» تلقی خواهد شد.
تهدید به اینکه دست نیروها «روی ماشه» است، در واقع چراغ سبز رسمی برای تکرار کشتاری است که پیشتر در دی و بهمنماه در شهرهای مختلف انجام شد.
شهرها در محاصره؛ ایست بازرسی یا سپر انسانی؟
گزارشهای شهروندی حاکی از تغییر چهره شهرها به پادگانهای نظامی است.
استقرار خودروهای حامل تیربار و دوشکا در تقاطعهای اصلی و حضور نیروهای نقابدار که لوله اسلحه را به سمت خودروهای حامل خانوادهها نشانه میگیرند، از یک سو نشاندهنده ترس حکومت از قدرت مردم و از سوی دیگر نمایانگر استراتژی «ایجاد رعب و وحشت» است.
بسیاری از تحلیلگران و شهروندان معتقدند ایجاد ترافیکهای مصنوعی در ایستهای بازرسی تحت شرایط جنگی، تلاشی سیستماتیک برای استفاده از غیرنظامیان به عنوان «سپر انسانی» در برابر حملات احتمالی هوایی است.
حضور نیروهای بسیار جوان و آموزشندیده (بسیجیان ۱۲ تا ۲۰ ساله) در این ایستها، ریسک وقوع فجایع انسانی و شلیکهای کور و بیضابطه را به شدت افزایش داده است.
باتلاق بقا و سرکوب عریان
جمهوری اسلامی از ترس قیام مردم، عملا علیه ملت خود اعلام جنگ کرده است. از شلیک در چیتگر تا بازداشتهای گسترده در تهران، نشان میدهد که برای نظامی که در تلاطم بقا دستوپا میزند، مرزی میان «دشمن خارجی» و «معترض داخلی» وجود ندارد. اسلحه نظام اکنون از سر استیصال، همزمان کورکورانه به سمت آسمان و سینه شهروندان شلیک میکند.
