ایراناینترنشنال
در دنیای فوتبال حرفهای، جایی که قراردادهای میلیاردی اغلب زبانها را به کام میکشاند، ایستادن سمت مردم هزینه دارد؛ هزینهای که روزبه سینکی، کاپیتان و سنگربان پیشین استقلال اهواز، گلگهر و پارس جنوبی جم، با آگاهی کامل آن را پذیرا شد.
او شاید بازی ملی نداشته باشد یا پنالتی رونالدو را مهار نکرده باشد و برای تیمهای بزرگی همچون استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور به میدان نرفته باشد، اما با ایستادن کنار مردم، روایتی متفاوت از ورزشکار مردمی و مسئولیتپذیر در دوران ما ثبت کرد.
نخستین بار داستان ایستادگی سینکی در تاریخ پنجشنبه ۱۴ مهرماه ۱۴۰۱ ثبت شد. در روزهایی که جنبش سراسری «زن، زندگی، آزادی» در اوج بود، او در بازی مقابل خلیج فارس ماهشهر، نام مهسا امینی، نیکا شاکرمی و حدیث نجفی را بر بازوبند کاپیتانی خود حک کرد و آن را مقابل لنز عکاسان گرفت تا یکی از بهیادماندنیترین صحنههای فوتبال ایران رقم بخورد.
این اقدام روزبه، یک «نه» بزرگ به ساختاری بود که ورزشکار ساکت و مطیع را میپسندد و او را صرفاً ابزاری برای ویترین نمایش خود میبیند.
روزبه برابر ظلمی که به امیر نصرآزادانی شد نیز سکوت نکرد و در حمایت از او نوشت: «من نه همتیمی این بنده خدا بودم نه میشناسمش ولی یه مربی یه رفیق به دردبخور نداشته؟ ۲ ماه زندانه یکی یکاری براش بکنه.»
همین مسئولیتپذیری باعث شد او تحت فشارهای شدید امنیتی قرار بگیرد که نتیجه آن، حذف اجباری از لیگ یک، جدایی از پارس جنوبی جم و تبعید به تیم دسته دومی بعث کرمانشاه بود.
او بعد از این تبعید هم سر خم نکرد و نوشت: «گویا به جبر باید از جم، پارس جم، مردم جم، هواداران جم خداحافظی کنم، اما صدبار دیگر زمان به عقب برگردد، بازهم کنار مردم میمانم.»
سینکی نسبت به سکوت ملیپوشان فوتبال در جام جهانی قطر و پشت کردن آنها به جنبش مردمی مهسا نیز بیتفاوت نبود. او حوالههای خودروهای میلیاردی را پاداش سکوت بازیکنان تیم ملی خواند و آن را «حقالسکوت» نامید؛ حقالسکوتی که مرز میان ورزشکار حکومتی و ورزشکار مردمی را ترسیم میکرد.
او در واکنش به اعتراض ورزشکاران دیگر رشتهها به این رانت کلان نوشت: «ورزشکارهای عزیزی که ناراحت گرفتن حواله خودرو بازیکنان تیم ملی هستند، کاملا در اشتباهاند، این حوالهها حق سکوت بوده، خوشحال باشید که به شما ندادند.»
هفتم بهمن، صفحه اینستاگرام روزبه بسته شد. چند روز پیش از بسته شدن صفحه، استوری کوتاهی منتشر شد که خبر از بازداشت و بیخبری از وضعیت وی میداد؛ پیامی که دقایقی بعد حذف شد.
روزبه مسئولیت اجتماعی خود را در بزنگاههای حساس تاریخی انجام داده است؛ حال نوبت ماست صدای روزبه و روزبههایی باشیم که معلوم نیست تحت چه شرایطی در بازداشتگاههای جمهوری اسلامی نگهداری میشوند.
