ایراناینترنشنال
در حالی که عربستان سعودی با میزبانی از ستارگان بارسلونا و رئال مادرید، ثبات و رفاه خود را به رخ جهان میکشد، ایران تحت سلطه جمهوری اسلامی روزها تاریکی را سپری میکند.
امشب ورزشگاه «ملک عبدالله» در جده به کانون توجه دنیای فوتبال تبدیل شد. تقابل بارسلونا و رئال مادرید در فینال سوپرجام اسپانیا که با نتیجه ۳ بر ۲ شاگردان هانسی فلیک و قهرمانی آنها به پایان رسید، نه تنها یک رویداد ورزشی، بلکه نمادی از پیشرفت عربستان سعودی در مسیر «چشمانداز ۲۰۳۰» این کشور بود.
اما در فاصله کوتاهی از این جشن و شکوه، در آن سوی خلیج فارس، تصویری کاملاً متفاوت در جریان است: کشوری در خاموشی دیجیتال و خیابانهایی که بوی خون معترضان را میدهند.
عربستان سعودی با صرف هزینههای میلیاردی در بخش ورزش و سرگرمی، به دنبال ایجاد مدلی از ثبات مبتنی بر رفاه اقتصادی و اجتماعی است. برای جوانان سعودی، امشب شبی برای فریاد شادی بود؛ اما برای همتایان ایرانی آنها، شبی پر از دلهره، پر از بیم و امید نسبت به آیندهای پر ابهام.
در حالی که ریاض با میزبانی از الکلاسیکو، پیام «امنیت و پیشرفت» را به سرمایهگذاران و جهان مخابره میکند، تهران با قطع کامل اینترنت و کشتار جواناناش، چهره سرکوبگر خود را عیانتر به دنیا نشان میدهد.
الکلاسیکوی امشب نشان داد که چگونه ثروت نفتی میتواند در یک سو خلیج فارس صرف ساختن استادیومهای مدرن و جذب ستارهها و درنتیجه باعث شور و هیجان جوانان شود و در سوی دیگر، صرف تقویت ساختار سرکوب و فاسد نظامی که برای جوانانش ناامیدی و مرگ میآورد.
جده امشب زیر نور افکنها درخشید، اما تهران در سکوتی تحمیلی، یکی از سختترین دورانهای تاریخ معاصر خود را پشت سر گذاشت.
این مسابقه، بیش از آنکه یک رقابت ورزشی باشد، آینهای تمامنما از تفاوت میان «حکمرانی برای رفاه» و «حکمرانی برای بقا» بود.
