هفته گذشته وقتی دولت‌های آمریکا، بریتانیا، کانادا، استرالیا و نیوزلند «پیمان پنج چشم» (the Five Eyes pact) را برای تبادل اطلاعات در زمینه‌های امنیتی امضا کردند، همزمان از شرکت‌های سازنده «اپ‌های رمزنگاری‌شده گفت‌وگو» خواستند تا برای مقابله با «سوءاستفاده جنسی از کودکان، گسترش خشونت و تروریسم» به آن‌ها اجازه بدهند تا «بر طبق قوانین‌ کشورشان یک در پشتی به ارتباطات مصرف‌کنندگان این اپ‌ها باز کنند».

اپ‌هایی همانند سیگنال، واتس‌اپ و تلگرام، ارتباطات ارسال‌کننده و دریافت‌کننده را در دو طرف مکالمه رمزنگاری می‌کنند و بدین‌شکل راه ورود هکرها یا سازمان‌های اطلاعاتی دولت‌ها را می‌گیرند. هکرهای دولتی البته  بعضا می‌توانند به این ارتباطات نفوذ کنند، ولی این کاری زمانبر است.

متنی که دولت استرالیا از این پیمان منتشر کرده است، می‌گوید اگر شرکت‌های ارتباطی و سازندگان این اپ‌ها به درخواست این دولت‌ها توجه نشان ندهند، آن‌ها «ممکن است از ابزارهای فناوری، اجرای قانون، قانون‌گذاری و دیگر موارد» علیه این شرکت‌ها استفاده کنند.

همین بیانیه مشترک می‌گوید این درهای پشتی، تنها برای دسترسی «قانونی» در مواقعی است که همانند یک تحقیق جنایی، «طبق قانون» دولت‌ها نیازمند دسترسی به داده‌های موجود در مکالمات مشخصی هستند.

بااین‌حال، در هر پنج کشور، قوانینی تصویب شده یا در دست تصویب هستند که به پلیس و مقامات اطلاعاتی اختیارات گسترده‌ای می‌دهد تا بعضا بی‌نیاز از حکم قاضی بتوانند تحقیق بر یک فرد یا گروه را شروع کنند و آن‌ها را شنود کنند.

این پنج دولت گفته‌اند درخواست‌شان از شرکت‌ها و سازندگان این اپ‌ها این است تا «داوطلبانه» به آن‌ها اجازه ورود به فضای خصوصی این مکالمات را بدهند و در صورت نیاز، این خواسته را «اجباری» خواهند کرد.

این نگرانی وجود دارد که اگر سازندگان و صاحبان این اپ‌ها به این دولت‌ها اجازه بدهند تا راه ورود به داده‌های رمزنگاری شده کاربران را داشته باشند، دیگر دولت‌ها هم درخواست‌های مشابهی مطرح کنند. بدین‌شکل همیشه این امکان وجود دارد که دولتی بر فعالیت شهروندان خود جاسوسی کند و از حریم خصوصی آن‌ها علیه‌شان استفاده کند.